Mark mocno przycisnął go do piersi.
„Nie możemy go zostawić. Jest wyjątkowy.”
Jego oddech się zmienił. Zobaczyłam to spojrzenie w jego oczach: to odległe spojrzenie, „na granicy łez, ale walczące”, które zawsze łamało mi serce.
„Dobrze. Zabierzemy go do domu”.
Kiedy wróciliśmy, spędziłam godzinę na czyszczeniu tego misia. Może dłużej.
„Nie możemy go zostawić”.
Szybciej by było, gdybym namoczyła misia, ale Mark zapytał, czy może z nim spać tej nocy.
Aby mieć pewność, że wyschnie wystarczająco szybko, unikałam nadmiernego zamoczenia.
Namydliłam go, dobrze wyszorowałam, a następnie użyłam odkurzacza do czyszczenia na mokro i sucho, żeby wciągnąć cały brud. Potrzebowałam kilku pociągnięć, żeby wyglądał na czysty.
Na koniec zdezynfekowałam go alkoholem izopropylowym.
Potrzebowałam kilku pociągnięć, żeby wyglądał na czysty.
Starannie zszyłam rozdarty szew z tyłu.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
