Czasami nawet zapominam, że jej nie ma. Odwracam się, żeby coś do niej powiedzieć, a przestrzeń, w której kiedyś była, zamienia się w pustkę.
Odkąd zmarła jej matka, wszystko wydaje się jej ostrzejsze.
Te chwile zawsze mnie rozdzierają, ale nie mogę pozwolić Markowi tego zobaczyć.
Nie mogę mu powiedzieć, że jego ojciec ma 36 lat i nie ma pojęcia, jak sobie z tym poradzić samemu.
Więc idziemy.
Tego dnia niebo było tak bladoniebieskie, że wygląda na wyblakłe. Wyszło kilka innych rodzin, a także jak zwykle para spacerująca z psami i biegacze w słuchawkach na uszach.
To był zupełnie normalny dzień, dopóki nie przestał.
Te chwile zawsze mnie rozdzierają, ale nie mogę pozwolić Markowi tego zobaczyć.
Byliśmy w połowie drogi wokół jeziora, gdy zatrzymał się tak nagle, że o mało na niego nie wpadłem.
„Mark?”
Nie odpowiedział. Wpatrywał się w trawę, jakby znalazł zakopany skarb. Potem schylił się, wyciągnął rękę i wyciągnął coś z zarośli.
Misia.
Zatrzymał się tak nagle, że o mało na niego nie wpadłem.
I to nie był zwykły miś; był obrzydliwy.
Miał skołtunione i błotniste futro, brakowało mu oka, a na grzbiecie miał wielką dziurę. Wyściółka wyglądała na grudkowatą i suchą.
Każdy inny by go tam zostawił, ale Mark mocno go przycisnął do piersi.
„Stary” – przykucnąłem obok niego – „jest brudny. Naprawdę brudny. Zostawmy go, dobrze?”
Jego palce zacisnęły się na misia.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
