Przez większość czasu byłam zmęczona walką, porażkami i utwierdzaniem innych w przekonaniu o moich szansach.
Jedyne, w co wciąż wierzyłam, to mój mąż, Grant. Traktowałam każdą randkę jak walkę, której nie chcę przegrać. Ściskała mnie za rękę tak mocno, że czasami bałam się, że ją złamie.
Są rzeczy, do których nigdy nie chcesz się przyzwyczaić.
Kiedy wymiotowałam, ocierała mi twarz i rzucała żartem w stylu: „Brzmiało jak mistrzyni, kochanie”.
Zawsze była przy mnie, z nadzieją albo z przerażeniem.
Tessa, moja najlepsza przyjaciółka od czasów studiów, wypełniła lukę, którą chemioterapia zostawiła w moim życiu. Była kucharką, zanim założyła własną firmę cateringową. Teraz przynosiła mi pojemniki z bulionem kostnym, kurczakiem cytrynowym i muffinkami, których smak mogłam poczuć.
„Utrzymam cię przy życiu jedzeniem, Celeste” – powiedziała mi kiedyś, próbując mnie pocieszyć.
Przez większość nocy budziłam się, słysząc jej brzęczenie w kuchni.
Zawsze była przy mnie.
Zwierzyłam się im obojgu z moich najgorszych uczuć: z goryczy, z płaczu i z dni, kiedy nadzieja wydawała się być psikusem, którym ludzie płatają chorym.
Dlatego to, co wydarzyło się tamtego popołudnia, niemal złamało mnie na zawsze.
***
Tego ranka Grant próbował pójść ze mną na badania krwi, ale pękłam.
„Potrzebujesz przerwy od szpitala bardziej niż ja, kochanie. Niech Tessa wypróbuje z tobą jej nowy przepis na quiche” – powiedziałam, próbując się uśmiechnąć.
Wyglądał na zamyślonego, a jego zmarszczki na twarzy pogłębiały się.
„Będę tu, kiedy wrócisz do domu” – obiecał, przyciskając usta do mojej głowy.
Ufałam nam obojgu.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
