Nie zmieniało to faktu, że to, co zrobili, było złe. Nie zmieniało faktu, że zaufanie pękło. Ale ja mam sześćdziesiąt cztery lata i wiem, że ludzie robią złe rzeczy nie dlatego, że są źli, tylko dlatego, że są przerażeni. Henryk powiedziałby to samo. Henryk by powiedział: “Wieśka, daj im się wytłumaczyć, ale nie daj się okraść.”
Powiedziałam Agnieszce trzy rzeczy. Po pierwsze – ogłoszenie znika dziś. Po drugie – Damian przychodzi tu w przyszłym tygodniu i mówi mi prawdę, ile i komu są winni. Po trzecie – ja decyduję, co robię ze swoim mieszkaniem. Ja. Nie Damian, nie Agnieszka, nie żaden Grzesiek z telefonem.
Agnieszka kiwnęła głową. Ogłoszenie zniknęło tego wieczoru.
Damian przyszedł w środę. Siedział naprzeciwko mnie i nie patrzył mi w oczy. Miał brudne paznokcie i worki pod oczami. Mówił cicho, chaotycznie, przerywał sobie, prostował. Było ich sporo, tych długów. Nie dramatycznie dużo, ale wystarczająco, żeby nie spać po nocach.
Nie obiecałam mu nic. Powiedziałam, że to moje mieszkanie i żebym mogła mu pomóc, najpierw muszę mu znowu zaufać. A to nie stanie się w jedną środę.
Wieczorem, kiedy zostałam sama, stanęłam przy oknie w dużym pokoju. Na dole Jadzia paliła papierosa na ławce. Ktoś wyprowadzał psa. Kasztanowiec pod blokiem zaczynał wypuszczać pierwsze liście.
To mieszkanie jest moje. Nikt go nie zabierze. Ale coś innego już się stało – coś, czego nie da się tak łatwo cofnąć. Moja córka patrzyła na te ściany i widziała towar. Kiedyś nauczę się z tym żyć. Jeszcze nie teraz.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
