Mąż całe życie twierdził, że nie utrzymuje kontaktu z nikim z rodziny. Po jego pogrzebie dostałam paczkę z Irlandii – w środku były wspólne zdjęcia z kobietą i dwójką dzieci, a na odwrocie daty pokrywające się z jego “wyjazdami służbowymi”
– Mamo, tu jest paczka dla ciebie. Z Irlandii – powiedziała Kasia, stawiając na stole brązowe pudełko oklejone celnymi naklejkami.
Spojrzałam na nią znad rachunków. Dwa tygodnie po pogrzebie Bogdana, a ja wciąż siedziałam w kuchni nad papierami – ubezpieczenie, ZUS, bank, wypis z aktu zgonu w trzech kopiach. Życie po śmierci męża okazało się papierkową robotą.
– Z Irlandii? – powtórzyłam. – Nikogo tam nie znamy.
– No właśnie – Kasia obracała pudełko w rękach. – Nadawca jakaś kobieta… nie umiem przeczytać nazwiska. Coś na O, apostrofy.
Wzięłam od niej paczkę. Była lekka, wielkości pudełka po butach. Wypisana starannym, okrągłym pismem. Adres nasz – dokładny, z kodem pocztowym, z numerem mieszkania. Ktoś go dobrze znał.
Otworzyłam ją dopiero wieczorem, kiedy Kasia wróciła do siebie na Ruczaj. Siedziałam sama w kuchni, z herbatą, która zdążyła wystygnąć, i przecięłam taśmę nożyczkami. W środku leżały zdjęcia – może dwadzieścia, może trzydzieści. I krótki list, po angielsku, napisany tym samym starannym pismem.
Na pierwszym zdjęciu był Bogdan. Młodszy, może czterdziestoletni, w koszuli, której nie znałam. Stał przed białym domem z zielonymi okiennicami i trzymał na rękach małe dziecko. Obok niego – kobieta z rudymi włosami, uśmiechnięta. Na odwrocie data: sierpień 2004.
Sierpień 2004. Bogdan był wtedy na szkoleniu w Niemczech. Pamiętam, bo Kasia szła do pierwszej klasy, a on wrócił dzień po rozpoczęciu roku szkolnego i przywiózł jej piórnik z Berlina.
Odłożyłam zdjęcie na stół, twarzą do dołu. Wzięłam następne.
Bogdan na plaży, z tą samą kobietą i dwójką dzieci – chłopiec i dziewczynka, może pięcio- i trzyletni. Lipiec 2006. Bogdan miał wtedy konferencję w Holandii.
Następne: Boże Narodzenie, choinka, dzieci w piżamach rozpakowują prezenty. Bogdan w fotelu z kubkiem. Grudzień 2008. Wtedy pojechał do klienta w Pradze. Zadzwonił w Wigilię, powiedział, że jest sam w hotelu i że mu smutno.
Przeglądałam zdjęcie po zdjęciu, a daty na odwrotach układały się w drugi kalendarz – równoległy do naszego. Każdy jego wyjazd, o którym myślałam, że jest służbowy, miał swoje odbicie w tych fotografiach. Berlin, Praga, Amsterdam, Wiedeń – to były bilety lotnicze do Dublina.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
