Płakałam na grobie mojej córki co niedzielę przez miesiąc – aż w końcu grabarz na cmentarzu powiedział mi: „Proszę, nie płacz. Nie znasz całej prawdy o swojej córce”.

 

Dwa samochody zjechały z drogi w pobliżu mostu. Nikt nie przeżył.

Przedstawiciel zakładu pogrzebowego powiedział, że trumna musi pozostać zamknięta. Funkcjonariusze powiedzieli mi, że tak będzie bardziej współczująco.

Więc w każdą niedzielę klękałem przy grobie Mai i szeptałem to samo.

„Przepraszam, kochanie. Powinienem był cię odebrać”.

Jordan był ze mną dwa razy. Potem przestał.

„To nie jest dla ciebie dobre, Jackie” – powiedział mi tego ranka, kiedy stałem przy drzwiach z różami. „Nie możesz tego dłużej robić”.

„Jestem jej matką”.

„To zachowuj się jak matka. Przestań się tak rozpadać w każdą niedzielę”.

„Przepraszam, kochanie”.

Taki był mój nawyk w stosunku do Jordana. Złagodziłam ton. Kiedy nazywał sztukę Mai „hobby”, mówiłam: „Twój ojciec się po prostu martwi”. Kiedy naśmiewał się z jej stypendium, mówiłam: „On się po prostu martwi o twoją przyszłość, kochanie”.

Latami interpretowałam jego słowa, żeby brzmiały łagodniej.

Ale tego ranka byłam zbyt zmęczona.

„Idę zobaczyć się z córką” – powiedziałam i wyszłam.

„On się po prostu martwi o twoją przyszłość, kochanie”.

***

Na cmentarzu deszcz przemoczył mi płaszcz, kiedy kładłam róże przy nagrobku Mai.

„Maya” – wyszeptałam, dotykając jej imienia. „Przepraszam”.

Za mną buty skrzypiały na żwirze.

„Proszę pani?”

Odwróciłam się.

Otis był tam, deszcz kapał mu z czapki.

„Nie chciałam pani przestraszyć”.

Deszcz przemoczył mój płaszcz.

„W porządku”.

CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE