13. NIESPODZIEWANA PROPOZYCJA
Myślałem, że już nigdy nie usłyszę nic od tej firmy.
Myliłem się.
Dwa miesiące później prezes regionalny poprosił o kolejną rozmowę.
Tym razem się zgodziłem.
– Chcę ci zaproponować powrót – powiedział.
Uśmiechnąłem się.
– Nie.
On też się uśmiechnął.
– Spodziewałem się takiej odpowiedzi.
– To po co dzwonić?
– Bo nie chcę powtórzyć tego błędu.
Wyjaśnił, że przeprowadzili reorganizację działu technicznego.
Nowy dyrektor.
Nowe międzynarodowe zasady zatrudniania.
Obowiązkowa weryfikacja umów w dwóch językach.
Chciał też, bym przeprowadził zewnętrzny audyt ich nowej platformy.
– Jako konsultant – doprecyzował. – Z kraju, w którym mieszkasz. Na własnych warunkach.
To akurat wziąłem pod uwagę.
Nie dla nich.
Dla siebie.
Przez lata uważałem, że prestiżowe stanowisko w europejskiej firmie oznacza, iż naprawdę coś osiągnąłem.
Paryż.
Międzynarodowe doradztwo.
Imponujące wynagrodzenie.
Wizytówki.
Podróże.
Prestiż.
Gdy po raz pierwszy zaproponowali mi tę posadę, czułem, że muszę ją przyjąć, by udowodnić, jak daleko zaszedłem.
Teraz zrozumiałem jedno.
Prestiż firmy nie podnosi mojej wartości.
To moja praca podnosi ich wartość.
Przyjąłem zlecenie na audyt.
Tym razem jednak umowa liczyła dwanaście stron.
Przejrzało ją dwóch prawników.
Wynagrodzenie podano zarówno w euro, jak i w dolarach.
Terminy płatności wyraźnie zaznaczono.
Zapisy dotyczące własności intelektualnej były precyzyjne.
Dodano też klauzulę, którą sam zaproponowałem:
Każda zmiana wynagrodzenia wymagała pisemnej zgody obu stron.
Już nigdy więcej nie zaufałem „formalnościom”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
