Tydzień po zakupie taniej sofy online, Avery odkrywa w środku ukryte pudełko z taśmą klejącą. Kiedy sprzedawczyni dzwoni nagle, desperacko pragnąc odzyskać sofę, uświadamia sobie, że sekret w środku może oznaczać coś więcej niż tylko pieniądze.
Znalazłam sofę w internecie pewnego wtorkowego wieczoru, właśnie wtedy, gdy prawie zrezygnowałam z urządzania mojego mieszkania.
Mam na imię Avery i od trzech tygodni mieszkałam ze składanym krzesłem, nierównym materacem i malutkim stolikiem kawowym. Każdego wieczoru po pracy wracałam do domu, wrzucałam klucze do obtłuczonej miski przy drzwiach i wpatrywałam się w pustą przestrzeń w salonie, jakby mnie oceniała.
Kiedy więc pojawiło się ogłoszenie, od razu kliknęłam.
Sofa wyglądała praktycznie jak nowa, w idealnym stanie i absurdalnie tania. Była to miękka, szara sofa modułowa z czystymi poduszkami, drewnianymi nogami i bez widocznych plam. Taka, jaką widywałam w sklepach meblowych i omijałam szerokim łukiem, bo cena przyprawiała mnie o mdłości.
Sprzedawca nazywał się Jeremy.
Jego wiadomość dotarła w ciągu kilku minut.
„Nadal dostępne. Przeprowadzam się i muszę szybko pozbyć się mebli”.
To wyjaśniało cenę, a przynajmniej tak mi się wydawało.
„Jakieś uszkodzenia?” zapytałem.
„Nie. Prawie nieużywane”.
„Zwierzęta? Palacze?”
„Zwierząt nie mam. Nie palę. Po prostu chcę się ich pozbyć”.
Wydawało się krótkie, ale nie niegrzeczne. Raczej pospieszne. Wyobraziłem go sobie stojącego w na wpół pustym mieszkaniu, otoczonego stertą kartonów, próbującego rozładować ostatnie kilka rzeczy przed upływem terminu.
Byłem tam.
Przeprowadzka może każdego zestresować.
Następnej nocy pożyczyłem samochód dostawczy brata mojej koleżanki z pracy, Niny, i pojechałem tam po pracy. Jeremy mieszkał w starym budynku po drugiej stronie miasta, jednym z tych z wąskimi korytarzami, słabym oświetleniem i dywanami, które widziały już zbyt wiele zim.
Powitał mnie na zewnątrz, zanim jeszcze zapukałam.
Był wysoki, pewnie po trzydziestce, miał zmęczone oczy i pogniecioną granatową koszulę. Wyglądał, jakby cały dzień przeczesywał włosy dłońmi. Co chwila zerkał na wejście za sobą, a potem na ciężarówkę.
„Jesteś Avery?” zapytał.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
