„Powiedz mi wszystko natychmiast”.
„Mój mąż nie żyje” – wyszeptałam.
„Wiem” – powiedział. „Dlatego tu jestem”.
„Powiedz mi wszystko natychmiast” – poprosiłam.
Pokręcił głową.
„Jutro” – powiedział. „Na tej samej ławce, o tej samej porze. Proszę, Claire. Ale nie wracaj dziś wieczorem do domu”.
Zanim zdążyłam złapać go za rękaw, wstał.
Ale znał moje imię.
Od tygodni obserwowałam, jak się porusza, jakby bolały go stawy; teraz odchodził zdecydowanym krokiem, z gazetą pod pachą, znikając w śniegu.
Stałam na chodniku, serce waliło mi jak młotem, czując, że tracę rozum.
Z pewnością mógł być niestabilnym człowiekiem.
Ale znał moje imię.
Że mam siostrę.
Powiedział imię Evana, jakby było ciężarem.
Kiedy przyjechał mój przystanek, usiadłam.
Wsiadłam do autobusu.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
