Prawnicy wysłali przypomnienia. Terminy płatności depozytu wygasły. Umowa zezwalała każdej ze stron na rozwiązanie małżeństwa bez kary po dwunastu miesiącach. Valerie wydrukowała ostateczne dokumenty wypowiedzenia i położyła je na kuchennym stole w domku gościnnym.
Wpatrywała się w nie przez trzy dni.
W rocznicę ich ślubu w sądzie Alejandro przybył bez kwiatów, biżuterii i dramatycznej przemowy. Miał przy sobie jedynie oryginał umowy i długopis.
Valerie otworzyła drzwi. „Wyglądasz na zdenerwowanego”.
“Ja jestem.”
„Dobre. Kształtuje charakter.”
Siedzieli przy kuchennym stole.
Alejandro zawarł z nimi umowę. „Rok temu poprosiłem cię o rękę, bo byłem zdesperowany”.
„I bogaty” – powiedziała.
„I bogaty” – zgodził się. „Zgodziłaś się, bo potrzebowałaś pieniędzy”.
„A ponieważ wyglądałeś żałośnie za ladą z owocami morza.”
„To też.”
Uśmiechnęli się, ale oboje byli bliscy łez.
Alejandro wziął głęboki oddech. „Nie będę cię do niczego zobowiązywał. Jeśli chcesz odejść, dom w Coconut Grove jest twój, raty pozostają twoje, opieka nad twoją matką jest nadal w twoich rękach i nikt z mojej strony nie będzie ci przeszkadzał”.
Valerie spojrzała na papiery. „To bardzo szlachetne”.
„Jest bardzo późno.”
Podniosła oczy.
Kontynuował: „Użyłem pieniędzy, żeby sprowadzić cię do mojego życia. Nie chcę ich używać, żeby cię tam zatrzymać”.
Przez długi czas Valerie milczała.
Następnie podniosła papiery o wypowiedzeniu umowy i podarła je na pół.
Alejandro patrzył.
„Nie bądź taka zszokowana” – powiedziała, choć głos jej drżał. „Nie tak trudno cię kochać”.
Jego oczy zaszły łzami.
„Ale” – dodała, wskazując na niego – „przepisujemy warunki”.
Zaśmiał się mimo emocji. „Oczywiście, że tak”.
„Brak miesięcznych płatności.”
“Zgoda.”
„Żadnego dworu, chyba że twojej matce zakazano niespodziewanych wizyt.”
“Zgoda.”
„Kończę studia medyczne.”
Jego twarz złagodniała. „Już się tego spodziewałem”.
„Nie kupujesz szkoły”.
„Nie planowałem kupić szkoły”.
Spojrzała na niego.
„Planowałem po prostu przekazać darowiznę na oddział ratunkowy” – przyznał.
„Absolutnie nie.”
“Zrozumiany.”
„I ostatnia zasada” – powiedziała Valerie, nagle poważniejąc. „Koniec z umowami udającymi zaufanie”.
Alejandro sięgnął po jej dłoń. „Zgadzam się.”
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
