Isaac wyciągnął rękę i po raz pierwszy ujął jej dłoń. Jego dłoń była szorstka, ale dotyk niezwykle delikatny.
„On mnie nie ukarał, Charlotte. Dał mi jedyną rzecz, za którą to przeklęte miejsce zasługuje na ochronę. Nie jesteś bezużyteczna. Widziałam cię w wielkim domu. Widziałam, jak uczysz maluchy.
Widziałam, jak czytasz. Możesz mieć połamane nogi, ale twój umysł jest bystry. A w tym miejscu nie będziemy niewolnikami ani inwalidami. Będziemy towarzyszami”.
Od tamtej nocy dynamika całkowicie się zmieniła. Blok więzienny przestał być więzieniem, a stał się azylem.
Rozwinęli sekretne życie. Za dnia Isaac odgrywał rolę milczącego olbrzyma na polach. Nocą blok więzienny ożywał szeptami i prośbami.
Charlotte, zdając sobie sprawę, że Isaac ma dostęp do świata zewnętrznego, zaczęła się organizować. „Musimy to naprawić” – powiedziała. „Jeśli chcemy przetrwać zimę, potrzebujemy izolacji”.
Isaac użył błota i gliny, aby uszczelnić pęknięcia w ścianach. Zbudował specjalnie przygotowaną rampę do drzwi, aby Charlotte mogła wyjść na swoim wózku inwalidzkim w mały promyk słońca za sitem do zboża.
Nie tylko naprawiał rzeczy, ale je projektował. Używał złomu do wzmocnienia jej wózka, smarując osie smarem zwierzęcym, aby mógł poruszać się cicho i płynnie.
Charlotta z kolei dobrze wykorzystała swoją wiedzę. Znała zioła i medycynę ze starych książek, które czytała. Podpowiadała Isaacowi, jakie rośliny zbierać na skraju pastwiska. Przygotowywała maści na blizny po biczu i okłady, które uspokajały jego żołądek.
Zaczęła też uczyć go rzeczy, o których zapomniał lub które przeoczył: wiadomości ze świata polityki, poezję, której się nauczyła na pamięć.
Przy świecach recytowała Szekspira, a on słuchał, zamykając oczy i wyobrażając sobie świat, w którym znów mógłby być wolny.
W miarę jak miesiące zamieniały się w rok, między nimi zaczęła narastać głęboka i trwała miłość. Nie była to szalona, powierzchowna miłość z romansów.
To była miłość zrodzona z potrzeby przetrwania, więź absolutnego zaufania. Isaac opiekował się nią ze skromnością i czułością, dzięki którym czuła się bardziej kochana niż księżniczka w jedwabnych sukniach. Charlotte opiekowała się jego ranami i duszą, przypominając mu, że jest człowiekiem, a nie narzędziem.
Pewnego wieczoru, siedząc przy ogniu i jedząc gulasz z królika, którego upolował Isaac, Charlotte spojrzała na niego. „Myślisz, że tu umrzemy, Isaac?”
„Nie” – powiedział stanowczo. „Oszczędzam. Za każdym razem, gdy znajdę monetę leżącą na ziemi, za każdym razem, gdy dorabiam w sąsiednim domu, oszczędzam. Albo się wykupimy, albo uciekniemy. Ale tu nie umrzemy”.
Tymczasem w okazałym domu „imperium” gniło od środka.
Pomijając dyskretne zarządzanie domowymi rachunkami przez Charlotte – coś, co robiła w tajemnicy przez lata, by chronić ojca – finanse pogrążyły się w chaosie.
Jej brat Julia zaciągnął ogromne długi hazardowe w Natchez. Aby je spłacić, okradł fundusz operacyjny ośrodka.
Silas, dręczony poczuciem winy, które go dręczyło, i chorą wątrobą, pił bez umiaru. Zbiory zaczęły słabnąć.
Dozorcy stali się bardziej bezwzględni, a morale pracowników gwałtownie spadło. Produkcja spadła. Majątek Blackwoodów chylił się ku upadkowi.
Dwa lata po wypędzeniu Charlotte wybuchł ostateczny kryzys. Pożar wzniecony przez nieostrożnego nadzorcę w suszarni zniszczył główne magazyny zboża. Całe roczne zbiory – tony bawełny – zostały strawione w ciągu jednej nocy.
Posiadłość Blackwoodów legła w gruzach. Wierzyciele zstąpili niczym sępy.
Silas Blackwood, zdruzgotany udarem mózgu, którego doznał, patrząc, jak jego majątek topnieje, leżał przykuty do łóżka w rezydencji.
Służący, nieopłacani i maltretowani przez lata, uciekli. Julia, syn marnotrawny, zabrała ostatnie rodzinne srebra i uciekła do Teksasu, zostawiając ojca na pastwę losu.
W okazałym domu panował mrok. Na aksamitnych meblach gromadził się kurz. W spiżarni nie było jedzenia. Coropel leżał w swoim ogromnym łóżku z baldachimem, niezdolny do wyraźnego mówienia, spragniony i samotny we własnych odchodach.
Myślał o córce, którą odrzucił. Założył, że nie żyje. Założył, że „niema bestia” zostawiła ją na śmierć głodową albo że zabrały ją Żywioły. Zamknął oczy, czekając na koniec.
Wtedy usłyszał dźwięk.
Skrzyp. Skrzyp. Skrzyp.
To był rytmiczny dźwięk dobrze nasmarowanych kół na drewnianej podłodze.
Drzwi sypialni zaskrzypiały i otworzyły się. Silas z trudem odwrócił głowę.
W drzwiach siedziała Charlotte. Ale nie była już tą bladą, przestraszoną dziewczyną, którą odprawił. Miała na sobie prostą sukienkę z samodziałowego materiału, ale czystą i dopasowaną.
Włosy miała zaplecione w warkocze. Jej ramiona, po dwóch latach wysiedlenia
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
