Julio spuścił wzrok, ale jej nie bronił.
Fernanda wzięła talerz i wysypała zawartość do kosza na śmieci. Elena patrzyła, jak lata wysiłków opadają na ziemię pośród skórek i brudnych serwetek.
„Oboje opuszczacie mój dom” – powiedziała.
Fernanda krzyknęła, że posesja również należy do Julio. Elena zaczęła pakować ich ubrania. Julio próbował zabrać jej walizkę, a Fernanda upierała się, że teściowa ją popchnęła.
Nie zadając żadnych pytań, chwycił Elenę za ramię, powalił ją na ziemię i pociągnął za włosy, wyrywając kilka kosmyków.
Kiedy puścił, jej kolana krwawiły.
„Wyjdź i nie wracaj” – wyszeptał.
Tej nocy jej sąsiadka Luz chciała zadzwonić na policję, ale Elena nie mogła się zdobyć na zgłoszenie na własnego syna.
Trzy dni później przybył Licenciado Salgado, notariusz rodziny, z teczką pod pachą.
„Doña Eleno, wczoraj Julio próbował sprzedać ten dom”.
Elena zbladła.
„To niemożliwe”.
Notariusz położył na stole sfałszowane pełnomocnictwo z podpisem niemal identycznym z jej.
Potem dodał coś, co przeszyło ją dreszczem:
„Pani syn nie przyjechał sam. Kobieta, która mu towarzyszyła, powiedziała, że zanim się pani wszystkiego dowie, zostanie już uznana przez sąd za ubezwłasnowolnioną”.
CZĘŚĆ 2
Elena stała nieruchomo, wpatrując się w sfałszowany podpis.
Przez kilka sekund próbowała przekonać samą siebie, że Julio został oszukany. Może Fernanda go naciskała. Może nie rozumiał konsekwencji swoich działań.
Ale widok jego palców wplątanych w jej włosy zniweczył wszelkie wymówki.
Kupujący zażądał weryfikacji pełnomocnictwa i sprzedaż została wstrzymana.
„Musisz to zgłosić” – nalegał adwokat Salgado. „Przygotowują również dokumenty, aby uznać ją za ubezwłasnowolnioną”.
Elena przechadzała się po domu, dotykając ścian, na których dorastał Julio.
Jak ten chłopak mógł chcieć wymazać ją ze swojej historii?
Następnego dnia poszła do prokuratury.
Zgłoszenie napaści wydawało się bardziej bolesne niż bycie ofiarą napaści. Funkcjonariusz sfotografował jej siniaki, zapoznał się ze sfałszowanym pełnomocnictwem i wydał nakaz sądowy.
Kiedy Julio otrzymał zawiadomienie, zaczął do niej dzwonić.
Na początku płakał.
„Mamo, wycofaj zarzuty. Byłem zdesperowany, naprawdę nie wiedziałem, co robię”.
Potem ją obwinił.
„Niszczysz moje małżeństwo”.
W końcu jej zagroził.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
