W sobotę, w dniu inauguracji, wyszłam wcześniej. Chciałam dotrzeć przed wszystkimi, żeby przytulić ciocię bez hałasu, bez muzyki, bez krzyków dzieci. Niosłam pudełko chleba z kremem, krem do stóp i szary szal, który znalazłam na targu.
Dom znajdował się na ładnym, strzeżonym osiedlu, ze świeżo pomalowaną fasadą i dwoma złotymi balonami przywiązanymi do bramy. Zadzwoniłam dzwonkiem, ale nikt nie otworzył. Usłyszałam lecącą wodę z tyłu i pomyślałam, że ktoś sprząta.
Poszłam boczną uliczką.
Wtedy mój entuzjazm opadł.
Moja ciotka Elvira stała przy zlewie, z rękami w wannie pełnej tłustych naczyń. Woda z kranu była zimna i uderzała w jej dłonie, które już były fioletowe. Jej włosy były niedbale odgarnięte do tyłu, fartuch mokry, a bose stopy stąpały po cemencie.
„Ciociu…” Była tak zaskoczona, że o mało nie przewróciła szklanki. „Danielito, kochanie… jesteś już?”
Próbowała się uśmiechnąć, ale zanim zdążyła, szybko poruszyła nogą i wepchnęła coś za zbiornik z wodą.
Widziałam to.
Stare sandały, z popękanymi podeszwami, z kawałkiem czarnej wstążki na jednym pasku.
Poczułam ukłucie w gardle.
„Dlaczego jesteś boso?”
„Och, bo zmokłam, to wszystko.”
„A kapcie, które ci wysłałam?”
Ciocia spuściła wzrok.
„Są schowane”. Nie powiedziała gdzie.
Rozejrzałam się. Były tam garnki, wiadra, brudne szmaty, skrzynki po napojach i czarne worki pełne śmieci. Nie wyglądało na to, żeby „trochę pomogła”. Wyglądało na to, że spędziła godziny, przygotowując spotkanie dla wszystkich.
Zanim zdążyłam zapytać o cokolwiek więcej, Fernanda wyszła z kuchni z telefonem komórkowym w dłoni i uśmiechem, który przemknął jej przez twarz zbyt szybko.
„Kuzynko! Czemu tak wcześnie?” Jeszcze nie jestem gotowa.
„Przyszłam odwiedzić ciocię”. Fernanda spojrzała na naczynia, potem na stopy matki, a potem na moją twarz.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
