Rubén wskazał na mnie.
„Staruszek zaczął zadawać pytania”.
Mężczyzna patrzył na mnie przez kilka sekund.
„Panie Salgado… najlepiej dla pana i pańskiej rodziny będzie zapomnieć o tym, co pan dzisiaj widział”.
Uśmiechnąłem się po raz pierwszy.
„Popełnili błąd”.
„Jaki błąd?”
„Myśleli, że spędziłem trzydzieści lat na badaniu oszustw i nie nauczyłem się rozpoznawać zagrożenia”.
W tym momencie zadzwonił kolejny samochód.
To była Valeria Montes.
Wysiadła z młodym mężczyzną niosącym laptopa pod pachą.
„Przepraszam za spóźnienie” – powiedziała, patrząc na zrujnowany podwórko. „Ruch był okropny”.
Spojrzała na posiniaczoną twarz Mariany.
Jej wyraz twarzy całkowicie się zmienił.
„Kto to zrobił?”
Rubén zrobił krok naprzód.
„Nie ma pan tu nic do roboty”.
Valeria wyciągnęła małą legitymację prywatnego detektywa.
„Ja o tym zadecyduję”.
Dwaj mężczyźni w ciężarówce wymienili niezręczne spojrzenia.
Valeria odwróciła się do mnie.
„Arturo… zanim tu przyjechałam, szybko sprawdziłam, czy są Rubén i Esteban”.
Zmarszczyłam brwi.
„Znalazłaś coś?”
Wzięła głęboki oddech.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
