To sprawiło, że się zatrzymałam.
„Co masz na myśli?”
Podszedł na tyle blisko, że poczułem zapach oleju silnikowego i mięty. Rozejrzał się po pokoju, a potem pochylił się w moją stronę.
„Jeśli chcesz wiedzieć, co naprawdę stało się z twoją matką, zajrzyj do dolnej szuflady garażu ojczyma”.
„Ja… co?”
„Jeśli chcesz wiedzieć, co naprawdę się stało…”
„Złożyłem jej obietnicę” – kontynuował. „To była jej część”.
„Kim jesteś?” – zapytałem z bijącym sercem.
Nie odpowiedział. Cofnął się tylko o krok, jego twarz była nieodgadniona.
„Przepraszam, dzieciaku” – powiedział, podając mi swoją wizytówkę. „Chciałbym, żeby twoi rodzice tu byli, żeby ci pomóc”.
A potem zniknął, znikając w tłumie, jakby nigdy go tam nie było.
„Kim jesteś?”
Zamarłem. Jego słowa były głośniejsze niż muzyka organowa dochodząca z salonu.
Zajrzyj do dolnej szuflady.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
