Bo teraz był moim mężem, a słowo „mąż” wciąż brzmiało w mojej głowie świeżo i słodko. Bo właśnie złożyliśmy sobie przysięgę na wieczność. Bo ceremonia była idealna, a jego łzy wyglądały prawdziwie.
„Jasne” – powiedziałam.
Wsunął jedną rękę za moje plecy, a drugą pod moje nogi, ustawiając mnie do zdjęcia z zanurzenia. Poczułam, jak powietrze się porusza, gdy ludzie pochylili się, żeby popatrzeć. Ktoś powiedział: „Och”, jakbyśmy byli pocztówką.
Fotograf uniósł aparat.
„Raz… dwa… trzymaj…”
A potem jego ramiona się rozluźniły.
To było tak szybkie, że nie rozumiałam, co się dzieje.
Moje ciało przechyliło się poza granicę kontroli. Żołądek mi opadł. Wyciągnęłam ręce, chwytając powietrze, ale niczego nie złapałam.
Zobaczyłam jego twarz – promienną, podekscytowaną, niemal dumną.
Potem całkowicie puścił.
Upadłam.
Zimno uderzyło mnie jak policzek. Zaparło mi dech w piersiach i zamieniło świat w ryk wody i szoku. Moja sukienka rozdęła się wokół mnie, ciągnąc mnie w dół, ciężka od materiału i koronek. Kopałam i walczyłam z ciężarem, desperacko szukając powierzchni, desperacko pragnąc powietrza.
Kiedy się przebiłam, sapnęłam tak mocno, że aż piekło mnie w gardle.
Mrugnęłam, żeby woda z oczu spłynęła i usłyszałam śmiech.
Nie nerwowy śmiech.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
