– Nie żałuję – powiedział. – Miałem ciebie i Kasię. To wystarczyło.
Teraz wiem, że kłamał. Że do końca kłamał. I że może sam w to wierzył – bo tak było mu łatwiej. Łatwiej niż powiedzieć prawdę. Łatwiej niż wybrać.
Wczoraj na poczcie nadałam przesyłkę do Irlandii. Małą, lekką. Włożyłam do środka zdjęcie Bogdana z naszego ostatniego wspólnego wyjazdu – sanatorium w Krynicy, pół roku przed diagnozą. Jest na nim uśmiechnięty, opalony, w tej koszuli w kratę, którą Kasia kupiła mu na Dzień Ojca. Na odwrocie napisałam datę i jedno słowo: Kraków.
Nie wiem, co chciałam przez to powiedzieć. Może to, że istniejemy. Że byłyśmy tu pierwsze. A może po prostu to, że teraz Liam i Ciara będą mieli zdjęcie ojca, na którym jest szczęśliwy – tak samo jak ja mam ich zdjęcia, na których on też jest szczęśliwy. Dwa albumy, dwa życia, jeden człowiek.
Nie jestem zła na Bogdana. Jeszcze nie. Może kiedyś będę – kiedy przejdzie ten dziwny spokój, który mnie trzyma od dwóch tygodni. Na razie czuję tylko ciszę. Taką samą, jaka zapada w sklepie po zamknięciu, kiedy zgaszę światło i stoję przez chwilę w ciemności, zanim wyjdę. Wszystko jest na swoim miejscu – tylko jakoś inaczej wygląda, kiedy się wie, że za ścianą jest drugie pomieszczenie, o którym się nie wiedziało.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
