„Teresa…”
I dreszcz przebiegł mi po plecach.
Bo tak nie wymawia się imienia na chybił trafił.
Tak się nazywa ranę.
Na zewnątrz kilku gości już wstało. Nikt nie jadł. Nikt nie chciał przegapić tego, co działo się w kuchni, gdzie Mateo ukrył mnie, jakbym była hańbą.
Don Alejandro otworzył oczy.
„Twój pieprz… smakuje dokładnie tak samo, jak ten, który robiła kobieta, którą znałem, ponad trzydzieści lat temu”.
Moje serce zabiło mocniej.
„Wiele kobiet w Oaxaca tak gotuje”.
Powoli pokręcił głową.
„Nie. Nie tak”.
Zapadła ciężka cisza.
Potem spojrzał na fartuch zawiązany wokół mojej talii.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
