Młoda kobieta spojrzała w górę, zdziwiona.
„Bo to wszystko, na co nas stać, dziadku”.
Don Gabriel rozejrzał się po domu w Apodaca. Założył sieć laboratoriów i od miesięcy wierzył, że jego wnuczka mieszka wygodnie w rezydencji, którą kupił jej w prezencie ślubnym w San Pedro Garza García.
„A rezydencja w Valle Oriente?” zapytał. „Ta, którą zapisałem na ciebie dwa lata temu”.
Lucia upuściła mokre ubranie.
„Jaki dwór?”
Staruszek zamarł.
Kiedy Lucía urodziła, wystąpiły u niej komplikacje i przez kilka tygodni pozostawała w rekonwalescencji. Jej mąż, Sebastián Cárdenas, zaoferował się, że odbierze klucze, przejrzy powiernictwo i zorganizuje przeprowadzkę. Później powiedział jej, że Don Gabriel stracił pieniądze na inwestycji i że nieruchomość nigdy nie została kupiona.
Twierdził również, że dziadek był wściekły, ponieważ Lucía wyszła za mąż za „mężczyznę bez ważnego nazwiska”.
Od tego czasu Sebastián podobno jeździł do Saltillo do pracy w fabryce montażowej. Wysyłał niewiele pieniędzy, rozmawiał przez wideorozmowy z zaciemnionych pomieszczeń i wielokrotnie powtarzał, że każde poświęcenie jest „dla rodziny”.
Lucía mu uwierzyła.
Sprzedała samochód, zastawiła kolczyki matki i rzuciła studia księgowe. Kiedy Emiliano zachorował, pożyczyła pieniądze na leki. Były tygodnie, kiedy jadła kawę i tortille na kolację, żeby syn mógł jeść jajka.
Don Gabriel wyjął wizytówkę i napisał adres.
„Idź jutro. Nie mów Sebastiánowi”. I proszę, nie podpisuj niczego więcej.
Tej nocy Sebastián zadzwonił jak zwykle. Pojawił się w poplamionym T-shircie i narzekał na nocną zmianę.
„Tu jest naprawdę ciężko, Lu. Serio, nie mam nawet czasu na obiad”.
Obserwowała w milczeniu. W odbiciu szklanych drzwi zobaczyła oświetlone schody, kompozycję storczyków i kobietę ubraną w jedwab.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
