Miał już siedemdziesiąt lat. Od śmierci żony zamknął się w sobie, prawie nie mówił, zawsze nosił tę samą znoszoną kurtkę, zaniedbując nawet najprostsze naprawy. Każdej wiosny przeciekał mu dach, płot przechylał się krzywo, a ogród zarastały chwasty.
Ale tym, co naprawdę zdumiewało mieszkańców wioski, nie był jego powrót na motocykl.
To kobieta siedząca za nim.
Pomoc Kobietom
Musiała mieć około trzydziestu lat, ubrana w niebieską sukienkę w stokrotki i kurczowo trzymała się go, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Motocykl z trudem sunął naprzód, czasami zmuszając ich do pchania go nogami, jakby silnik sam się rozładowywał.
Kiedy zatrzymali się przed domem Stepana, sąsiedzi już zebrali się wzdłuż płotów.
„Ojej… on oszalał” – mruknęła Baba Nina.
„Czy to jego wnuczka?” Dziadek Kola zapytał głośno.
Ale Stepan zignorował szepty. Zdjął hełm, pomógł kobiecie zejść i powiedział po prostu:
„To Lena. Moja żona”.
Na całej ulicy zapadła grobowa cisza – nawet kury zdawały się ucichnąć. Potem rozległy się szepty.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
