Milczał dwie minuty. Wiem, bo patrzyłam na zegar na ścianie – ten sam zegar, który Tadek powiesił trzydzieści lat temu. Tykał równo, obojętnie, jak wszystkie zegary, kiedy ludzkie życie się sypie.
A potem Grzegorz się rozpłakał. Nie tak, jak płacze mężczyzna w filmie – elegancko, z jedną łzą na policzku. Rozpłakał się jak dziecko, które się zgubiło w sklepie. Pochylił głowę nad stołem, zakrył twarz dłońmi, a jego ramiona trzęsły się tak, że filiżanka na spodeczku zaczęła brzęczeć.
– Przepraszam, mamo. Przepraszam. Ja nie umiem przestać.
Siedziałam naprzeciwko niego i czułam jednocześnie złość, litość, miłość i coś, czego nie potrafię nazwać – chyba żałobę. Żałobę po tym obrazie syna, który nosiłam w głowie od lat. Odpowiedzialny. Zaradny. Taki jak ojciec. A on siedział przede mną i trząsł się nad stołem, przy którym jadł zupki jako pięciolatek.
Nie dałam mu pieniędzy tamtego dnia. I nie dam więcej. Powiedziałam mu, że go kocham – ale że miłość to nie jest bankomat, z którego się wypłaca, kiedy potrzeba. Że musi iść po pomoc. Prawdziwą pomoc, nie taką, którą matka wyjmuje z koperty.
Natalia zadzwoniła do mnie wieczorem.
– Dziękuję, pani Wiesławo.
– Nie dziękuj mi – powiedziałam. – Powinnaś mi była powiedzieć rok temu.
– Bałam się, że pani mi nie uwierzy.
I to było najgorsze. Nie to, że syn kłamał. Ale że synowa miała rację, żeby się tego bać. Bo ja pewnie bym nie uwierzyła. Rok temu jeszcze bym nie uwierzyła.
Teraz jest kwiecień. Grzegorz chodzi na terapię od dwóch miesięcy. Nie wiem, czy mu pomaga – nie mówi wiele, a ja nie pytam za często. Zuzia przyjeżdża do mnie w soboty i razem pieczemy szarlotkę. Natalia czasem dzwoni wieczorem i rozmawiamy o niczym – o pogodzie, o cenach w Lidlu, o serialach. Nigdy wcześniej tak nie rozmawiałyśmy.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
