CZĘŚĆ 2
Diego nie czekał na odpowiedź.
Podszedł prosto do kosza na śmieci.
Sięgnął między tłuste serwetki, potłuczone pudełka i resztki jedzenia.
Wyciągnął dwa puste pudełka po lekach.
Potem kolejne.
A potem małą buteleczkę, wciąż z kroplami na dnie.
Przeczytał je uważnie.
Żelazo.
Witaminy dla kobiet w ciąży.
Leki na nadciśnienie.
Twarz Diego całkowicie się zmieniła.
To już nie była złość.
To było przerażenie.
„Co te leki robią w śmieciach?”
Nikt się nie odezwał.
Telewizor był wyłączony, przez co w domu panowała zbyt duża cisza.
Brenda przełknęła ślinę.
Karla przestała nagrywać.
Sofía spojrzała na Doñę Carmen.
A Doña Carmen, po raz pierwszy tego wieczoru, nie miała szybkiej odpowiedzi.
Diego uniósł butelkę.
„Te krople nie były puste”. Lekarz przepisał je Lucíi z powodu jej ciśnienia. Kto je wyrzucił?
„Och, synu, nie zaczynaj dramatyzować” – powiedziała Doña Carmen, powoli wstając. „Ta dziewczyna za dużo bierze. Za moich czasów nie potrzebowaliśmy tylu tabletek, żeby urodzić”.
Diego poczuł, że wzrok mu się rozmazuje.
„Wyrzuciłeś je?”
Doña Carmen uniosła brodę.
„Właśnie odebrałam jej to, co ją osłabiało”.
Brenda wtrąciła się nerwowo.
„Mama powiedziała, że to jak test, Diego. Że jeśli Lucía przestanie brać leki, udowodni, że da sobie radę z domem i ciążą”.
„Test?” Diego o mało nie wypluł tego słowa. „Zrobili test kobiecie w ósmym miesiącu ciąży?”
Karla starała się brzmieć odważnie, ale jej głos drżał.
„Cóż, zawsze mówiła, że ma zawroty głowy, że boli ją głowa, że musi odpocząć. Szczerze mówiąc, to wszystko wyglądało jak gra”.
Diego uderzył ręką w stół.
Okulary podskoczyły.
„Miała anemię i wysokie ciśnienie! Dlatego lekarz to przepisał!”
Sofia zaczęła płakać.
„Nie sądziliśmy, że to aż tak poważne…”
„Nic nie pomyślałeś” – powiedział Diego. „Bo ty nigdy nie myślisz. Po prostu żądasz”.
Doña Carmen podeszła do niego z surową miną.
„Nie mów tak do swojej matki. Wszystko, co robiłam, robiłam dla twojego dobra. Ta kobieta ma cię pod kontrolą. Nie jesteś już taka sama, odkąd się pojawiła”.
Diego gorzko się zaśmiał.
„Nie, mamo. Odkąd pojawiła się Lucía, zaczęłam dostrzegać, kim naprawdę jesteście”.
Brenda skrzyżowała ramiona.
„I co teraz? Wyrzucisz nas za jakieś lekarstwa?”
Diego wyjął telefon.
Otworzył aplikację banku.
Ekran oświetlił jej zmęczoną twarz.
„Nie. Przestanę ich wspierać”.
Cztery kobiety zamarły.
„Dodatkowe karty są zablokowane od teraz. Uber, manicure, ubrania, prywatny uniwersytet, wyjścia na miasto, zamawianie jedzenia… koniec z tym”.
„O mój Boże!” krzyknęła Karla. „Jutro muszę zapłacić miesięczną ratę!”
„Znajdź pracę”.
„Za dwa tygodnie jadę do Mazatlán!” pisnęła Brenda. „Odwołaj to”.
Sofía płakała jeszcze głośniej.
„A co ja zrobię bez pieniędzy?”
Diego wpatrywał się w nią bez mrugnięcia okiem.
„To samo, co robią miliony ludzi w Meksyku: wstać wcześnie rano i na nie zarobić”.
Doña Carmen chwyciła się za pierś.
„Zabijasz mnie, Diego. Jestem twoją matką”.
Wskazał w górę.
„Moja żona jest przykuta do łóżka, bo ją upokorzyłeś, wyczerpałeś i wyrzuciłeś jej lekarstwa. Nie mów mi o śmierci, mamo”.
W tym momencie rozległ się huk na drugim piętrze.
A potem kolejny.
Diego spojrzał w górę.
Luía była na schodach, trzymając się poręczy.
Jej twarz była blada.
Usta jej drżały.
A po nodze spływała strużka krwi.
„Diego…” wyszeptała.
Potem upadła.
Pobiegł na górę.
Złapał ją, zanim upadła.
Niósł ją, jakby była ze szkła.
„Otwórz drzwi!” krzyknął.
Nikt się nie ruszył.
Doña Carmen płakała.
Brenda powtarzała: „To niemożliwe”.
Karla była sparaliżowana.
Sofía się modliła.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
