Lillian spojrzała na chłopców.
„Wiedzą, że ja i ich ojciec byliśmy małżeństwem dawno temu. Wiedzą, że dorosłe relacje bywają skomplikowane. Wiedzą, że są kochani.”
„Czy znają moje imię?”
„Nie.”
Whitman poczuł odpowiedź, jakby zatrzasnęły się drzwi.
Potem Oliver odwrócił się od okna i krzyknął: „Mamo, sekretariat zamykają o czwartej!”.
Lillian uniosła rękę. „Wiem, kochanie.”
Whitman spojrzał na nią. „Do którego sekretariatu?”
Zawahała się.
„Zapisy do szkoły” – powiedziała.
„Nie chodzisz do szkoły?”
„Byliśmy. Przeprowadziliśmy się.”
„Skąd się przenieśliśmy?”
„Arlington.”
„Dlaczego?”
Jej twarz ostrzegała go, żeby nie przeszkadzał chłopcom.
Ale Whitman nie mógł przestać zauważać znoszonych butów, monet, zmęczonych oczu.
„Masz kłopoty?” – zapytała cicho.
Lillian zacisnęła szczękę.
„Nie”.
To była odpowiedź, która oznaczała „tak”, ale nie w sposób, który byłaby gotowa wyjaśnić.
Zgromadziła chłopców.
Noah przeszedł pierwszy obok Whitmana, a potem się zatrzymał.
„Jesteś sławny?” – zapytał.
Whitman mrugnął. „Nie”.
„Nagły wypadek?”
„Tak jest napisane w formularzu okręgowym”.
Palce Whitmana zacisnęły się na telefonie.
„Czy masz dostęp do dokumentu?”
„Z prawnego punktu widzenia nie”.
„Więc nie”.
Marisol zamilkła. Znała go wystarczająco dobrze, by rozumieć, że powstrzymywanie się jest trudne.
„To nie wszystko” – powiedziała. „Lillian pracuje w biurze dokumentacji medycznej w Arlington od dwóch lat. Wcześniej pracowała na pół etatu jako księgowa. Nie ma przeszłości kryminalnej. Nie toczyły się przeciwko niej żadne sprawy sądowe”. Nie wyszła ponownie za mąż”.
Harmonogramy i kalendarze
Whitman zamknął oczy.
Nie wyszła ponownie za mąż.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
