Rebecca porównała nazwę ze spisem ludności z 1900 roku. Przedstawiała Louisę Johnson, która miała 16 lat w 1900 roku, mieszkającą z rodzicami i trójką młodszego rodzeństwa w skromnym domu niedaleko Auburn Avenue. Jego ojciec, Henry, był cieślą, a matka, Martha, pracą w prani. Rodzina była wykształcona i posiadała własny mały dom. Należała do czarnej klasy średniej Atlanty, która walczyła o życie mimo przytłaczającej siły prawa Jima Crowa.
Marcus odkrył kolejne dokumenty. W 1902 roku Henry Johnson został ranny w wypadku na placu budowy i nie mógł już pracować. Rodzina popadła w długi. Notatka w aktach charytatywnych lokalnego kościoła wykazała, że na początku 1903 roku zwrócili się o pomoc. “Tak to się stało,” powiedział Marcus, a w jego głosie słychać było gniew i smutek. “Whitfield wyczuł okazję. Rodzina w rozpaczliwej sytuacji, młoda kobieta bez środków. Zaproponował im pracę, prawdopodobnie z dobrą pensją. »
W parafialnych aktach znaleźli list napisany przez Marthę Johnson do proboszcza w lipcu 1903 roku: “Nie widzieliśmy naszej Louisy od trzech tygodni. Pan Whitfield mówi, że dobrze sobie radzi i ciężko pracuje, ale nie chce, żebyśmy ją odwiedzali. Twierdzi, że zakłóciłoby to rodzinną rutynę. Pastorze, czuję, że coś jest nie tak. Moja córka pisze do nas co tydzień bez wyjątku, ale nic nie otrzymaliśmy. Kiedy poszłam do jego domu, służba odmówiła spojrzenia na mnie. Proszę, czy możesz nam pomóc? »
Odpowiedź pastora została zapisana w jego dzienniku: “Rozmawiałem z panem Whitfieldem o młodym Johnsonie. Zapewnił mnie, że jest zdrowa i szczęśliwa, po prostu zajęta swoimi obowiązkami. Powiedział, że irytują go obawy rodziny i zasugerował, że brakuje im wdzięczności wobec niego za jego hojność wobec niego. Skłaniam się ku temu. Johnsonowie powinni polegać na woli Boga i nie sprawiać kłopotów prominentnemu człowiekowi, który okazał im chrześcijańską dobroć. »
Rebecca znalazła archiwa pracowni portretowej Morrisona i Wrighta w Georgia Historical Society. Studio działało od 1895 do 1910 roku, a co niezwykłe, niektóre dokumenty były przechowywane przez potomków fotografa. Skontaktowała się z Jamesem Morrisonem, prawnukiem Williama Morrisona, założyciela studia. James zaprosił ich do swojego domu w Decatur, gdzie przechowywał ważne archiwum prac pradziadka.
“William Morrison fotografował towarzystwo Atlanty przez piętnaście lat,” wyjaśnił James, prowadząc ich do swojego biura. “Prowadził szczegółowe dzienniki o swoich klientach i pracy. Był też, po cichu, synem abolicjonisty i miał trudności z fotografowaniem ciemniejszych stron społeczeństwa Południa. Wyciągnął skórzany notes z sierpnia 1903 roku. “Czytałem je wszystkie przez lata. Niektóre wpisy szczególnie mnie zaimponowały. To jest jedna z nich. »
Otworzył książkę na stronie oznaczonej wyblakłą wstążką i zaczął czytać: “17 sierpnia 1903. Dziś wykonałem być może najbardziej niepokojące zadanie w mojej karierze. Charles Whitfield zamówił u mnie portret ślubny, ale nie było żadnego ślubu. Młoda czarnoskóra kobieta, którą przyprowadził do warsztatu, wyraźnie nie była tam z jego własnej woli. Miała na sobie drogą sukienkę, która na nią nie pasowała, a jej oczy wyrażały tak głęboki strach, że prawie odmówiłam zamówienia. »
Historia kontynuowała: “Whitfield nalegał, by udawali małżeństwo, z splecionymi dłońmi. Kobieta – nigdy nie wypowiedział jej imienia, nazywał ją tylko “dziewczyną” – zaczęła drżeć, gdy chwycił ją za rękę. Zauważyłem siniaki na jej nadgarstkach, gdy ustawiałem je do zdjęcia. Patrząc jej w oczy, by upewnić się, że stoi przed kamerą, zobaczyłem desperację. Próbowała mi coś powiedzieć, ale gdy Whitfield obserwował każdy jej ruch, nie mogła mówić. »
James przewrócił stronę, a jego głos się załamał. “Gdy przygotowywałem zdjęcie, zauważyłem, że jego palce lekko się poruszają, ustawiając się w wzorzec, który wydawał się celowy, być może sygnał. Nic nie powiedziałem, ale zadbałem o to, by uwiecznić tę scenę. Zrobiłem trzy zdjęcia. Whitfield chciał mieć idealne zdjęcie. Po ich wyjściu poczułam się źle. Wiedziałem, że to, co sfotografowałem, nie było weselem. To był dowód na przestępstwo. Ale co mogłem zrobić? Zgłosić to na policję? Wyśmialiby się ze mnie, gdybym zasugerował, że biały człowiek o rangi Whitfielda zrobił coś złego. »
Marcus rozszerzył śledztwo, by szczegółowo zbadać historię Whitfielda. Odkryli system operacyjny, który obejmował kilka lat. Dzięki aktom sądowym, aktom własności i archiwom prasowym pojawił się niepokojący obraz. W latach 1899–1905 co najmniej sześć rodzin złożyło skargi na swoje córki, które zaczęły pracować dla Whitfielda, ale następnie zniknęły bez śladu.
Każda sprawa przebiegała podobnym schematem: rodzina zmagała się z trudnościami finansowymi; młoda kobieta, zwykle w wieku od 16 do 20 lat, zatrudniona jako pomocnica domowa; listy wysyłane do rodziny, które nagle ustały; członkowie rodziny odwracali się podczas wizyt; a skargi złożono na policję, które natychmiast zostały oddalone bez dalszych działań. W dwóch przypadkach młode kobiety pojawiły się ponownie miesiące później, odmawiając rozmowy o swoich doświadczeniach, wyraźnie złamane.
Rebecca znalazła zeznania kobiety o imieniu Sarah, która pracowała dla Whitfielda w 1901 roku. Złożyła oświadczenie dla czarnej organizacji społecznej, dokumentując nadużycia białych pracodawców. Te zeznania istniały poza oficjalnymi kanałami, ponieważ te ostatnie odmawiały rozpatrywania takich skarg. “Pan Whitfield przetrzymywał nas troje w swoim domu,” powiedziała Sarah. “Nigdy nie wolno nam było wychodzić. Powiedział nam, że jeśli spróbujemy, aresztuje nasze rodziny za kradzież albo powiesi naszych ojców. Robił z nami, co chciał. Byliśmy jego własnością, właściwie. »
Le témoignage se poursuivit : « Il y avait une jeune fille là-bas à mon arrivée. Elle ne devait pas avoir plus de seize ans. Elle était dans une chambre au troisième étage et nous n’avions pas le droit de lui parler. Je l’entendais pleurer la nuit. Au bout de quelques semaines, elle a disparu. M. Whitfield a prétendu qu’elle lui avait volé de l’argent et s’était enfuie, mais je savais la vérité. Elle ne serait jamais partie. Elle avait trop peur de ce qu’il ferait à sa famille. Je suis partie parce que mon frère a menacé de faire du bruit pour alerter les journaux. Whitfield m’a laissée partir plutôt que de risquer d’attirer l’attention. Mais je sais que d’autres n’ont pas eu cette chance. »
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
