Drzwi do pokoju
Powoli szłam korytarzem.
Każdy krok zdawał się ważyć tonę.
Zatrzymałam się przed pokojem 214.
Położyłam rękę na brzuchu.
„Wszystko będzie dobrze” – wyszeptałam.
Ale nie byłam pewna, czy w to wierzę.
Kiedy otworzyłam drzwi, Michael leżał na łóżku po lewej stronie. Jego ręka była unieruchomiona w gipsie, a czoło zakrywało kilka bandaży.
Odwrócił głowę.
Jego oczy się rozszerzyły.
„Emily…”
A na łóżku obok niego…
Jessica Ramirez.
Miała kilka zadrapań, ale wydawała się prawie cała.
Natychmiast odwróciła wzrok.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
Bolesna prawda
„Co z nią robiłaś?” – zapytałam.
Mój głos był spokojny, ale serce waliło mi jak młotem.
Michael unikał mojego wzroku.
„Emily… Mogę wyjaśnić”.
Te słowa.
Klasyczne słowa.
Te, które słyszysz w każdej historii o zdradzie.
Jessica lekko się uniosła.
„Myślę, że powinnam…”
„Nie” – powiedziałam stanowczo. „Zostań”.
Chciałam usłyszeć prawdę.
Całą prawdę.
Michael westchnął.
„Pracuje ze mną nad ważnym projektem. Wracaliśmy z późnego spotkania”.
Spojrzałam na niego.
„I nie mogłeś mi powiedzieć, że pracujesz do późna?”
Zamilkł.
Jessica mówiła cicho.
„Wypadek wydarzył się bardzo szybko. Samochód nagle zahamował przed nami”.
Ale ja już nie słuchałam.
Bo w mojej głowie krążyło tylko jedno pytanie.
Jak długo?
Ciąg dalszy na następnej stronie
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
