Może przesadzałam. Może miał problem z alkoholem i chciał, żebym się z nim tym podzieliła. Zimą, w trzydziestym piątym roku naszego wspólnego życia, Victor miał zawał serca. Jego stan w szpitalu pogarszał się z dnia na dzień. Ale nawet z maską tlenową nie zapomniał o swoim dziwnym rytuale. Każdego wieczoru o dziewiątej dzwonił do mnie. „Wypiłaś już swoją szklankę?”. „Tak”. Skłamałam. W rzeczywistości nie wypiłam ani kropli, odkąd trafił do szpitala. Kilka godzin przed śmiercią skinął na mnie. „Obiecaj mi, że będziesz tak pić”. „Powiedz mi najpierw, co jest w tej butelce”. Oczy Victora napełniły się łzami. „Zawiera wszystko, czego nigdy nie odważyłam się ci powiedzieć”. „Czy skrzywdziłeś mnie przez te wszystkie lata?”. Próbował odpowiedzieć, ale zabrakło mu sił. Po prostu pokręcił głową i ścisnął moją dłoń. Victor zmarł tej samej nocy. Po pogrzebie wróciłam do domu i po raz pierwszy usiadłam sama przy kuchennym stole. Była dziewiąta. Butelka wciąż stała w szafce. Włożyłem go do torby i następnego ranka zaniosłem do prywatnego laboratorium.
Trzy dni później
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
