A jednak ten miły człowiek znikał każdej nocy o dziewiątej. Na jego miejscu siedział ktoś, kto śledził każdy mój łyk z niemal desperacką intensywnością. Kilka tygodni później znowu wylałam napój, tym razem do zlewu. Następnego ranka Victor długo mi się przyglądał. „Wypiłaś wszystko wczoraj?” „Tak”. „Nie kłam”. Jego głos był cichy, ale brzmiał groźnie. „Obserwowałaś mnie?” zapytałam. Podszedł bliżej, chwycił mnie za ramiona i powiedział: „Jeśli kiedykolwiek ci na mnie zależało, nigdy więcej tego nie rób”. Zamarłam. Po raz pierwszy przyznał, że wie, co zrobiłam. Od tego dnia zaczęłam myśleć o odejściu od niego. Ale za każdym razem, gdy myślałam o tym, żeby powiedzieć o wszystkim Emily, jego zwyczajowa troskliwość i troskliwość sprawiały, że zaczynałam wątpić w siebie.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
