Tuż przed planowaną śmiercią przez śmiertelny zastrzyk, skazany na śmierć skazaniec wyraził ostatnią prośbę: chciał zobaczyć swoją córeczkę, której nie widział od trzech lat.
To, co wyszeptała mu do ucha, miało zniweczyć pięcioletni wyrok, ujawnić korupcję na najwyższych szczeblach wymiaru sprawiedliwości i ujawnić tajemnicę, na którą nikt nie był przygotowany.
Zegar na ścianie wskazywał godzinę 6:00 rano, kiedy strażnicy otworzyli celę Daniela Fostera, który spędził ostatnie pięć lat w celi śmierci w oddziale Huntsville w Teksasie.
Przez pięć lat Daniel krzyczał o swojej niewinności do betonowych ścian, które nigdy nie odpowiadały. Teraz, zaledwie kilka godzin przed planowaną egzekucją, miał tylko jedną prośbę.
„Chcę zobaczyć córkę” – powiedział ochrypłym głosem. „Chociaż raz. Proszę, pozwól mi zobaczyć Emily, zanim to się skończy”.
Jeden ze strażników spojrzał na niego ze współczuciem. Inny pokręcił głową.
Ale prośba wylądowała na biurku dyrektora Roberta Mitchella, 60-letniego weterana, który nadzorował więcej egzekucji, niż chciałby pamiętać. Coś w sprawie Daniela zawsze go niepokoiło. Dowody wydawały się niepodważalne: odciski palców na broni, krew na ubraniu, sąsiad, który twierdził, że widział go
wychodzącego z domu tamtej nocy.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
