Projekt Europejskiej Sieci Nagłego Zatrzymania Krążenia (ESCAPE-NET) miał na celu identyfikację potencjalnych czynników ryzyka zatrzymania krążenia. Badanie wykorzystujące dane z tej sieci koncentrowało się na dwóch powszechnie stosowanych dihydropirydynach: nifedypinie i amlodypinie. Leki te są często przepisywane w leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej (bólu w klatce piersiowej).
Anatomia
W badaniu przeanalizowano dane ponad 10 000 osób przyjmujących dihydropirydyny oraz 50 000 osób z grupy kontrolnej. Wyniki wskazały, że osoby przyjmujące duże dawki nifedypiny były istotnie bardziej narażone na wystąpienie pozaszpitalnego zatrzymania krążenia w porównaniu z osobami niestosującymi dihydropirydyn lub przyjmującymi amlodypinę.
Wgląd w dane laboratoryjne
Aby zbadać przyczyny odmiennego działania nifedypiny i amlodypiny, naukowcy przeprowadzili eksperymenty laboratoryjne. Oba leki działają poprzez blokowanie kanałów wapniowych typu L, co może skracać potencjał czynnościowy komórek serca. To skrócenie z kolei może potencjalnie wywołać arytmie prowadzące do zatrzymania krążenia. Badania in vitro wykazały, że wysokie dawki nifedypiny powodowały wyraźniejsze skrócenie potencjałów czynnościowych niż wysokie dawki amlodypiny, co jest zgodne z wynikami badania populacyjnego.
Leki i leki
ciąg dalszy na następnej stronie
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
