Danuta westchnęła teatralnie.
— Ja całe życie poświęciłam dzieciom. A teraz na starość mam siedzieć sama w ciasnocie, kiedy wy żyjecie sobie wygodnie?
— To nie jest ciasnota — powiedziałam. — I to mieszkanie ma zabezpieczyć przyszłość Zosi.
— Zosia sobie poradzi — rzuciła chłodno. — A ty jesteś po prostu chciwa.
To słowo mnie sparaliżowało. Chciwa. Bo nie chciałam oddać czegoś, co miało zostać dla mojego dziecka.
Od tamtego dnia zaczęło się piekło. Telefony. Uwagi. Milczenie Marka, które bolało bardziej niż krzyk. Jego siostra, Ewa, napisała mi wiadomość: „Przez ciebie mama płacze całymi nocami”. Sąsiadka Danuty przestała mi mówić „dzień dobry”. Na rodzinnych obiadach czułam się jak intruz. Wszyscy mówili jednym głosem: że jestem zimna, wyrachowana, że rozbijam rodzinę przez mury i papier.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
