Soda oczyszczona i komórki mezotelialne
Komórki mezotelialne wyściełają narządy wewnętrzne oraz wiele jam ciała. Nie tylko zapobiegają one sklejaniu się narządów i innych tkanek wewnętrznych, ale pełnią również inne funkcje, z których nie wszystkie zostały szczegółowo zbadane.
W nowym badaniu O’Connor i jego zespół przetestowali działanie roztworu sody oczyszczonej najpierw na szczurach, a następnie na zdrowych ludziach i zauważyli, że ma on wpływ na intrygujący mechanizm.
Soda oczyszczona „zachęca” żołądek do produkcji większej ilości kwasu żołądkowego, co pozwala na szybsze i łatwiejsze trawienie pokarmu, ale wydaje się również, że przekazuje komórkom mezotelialnym wyściełającym śledzionę sygnał, aby się „uspokoiły”, ponieważ nie ma żadnego zagrożenia.
Dlatego nie aktywują one „armii” makrofagów w śledzionie, czyli białych krwinek odpowiedzialnych za eliminację potencjalnie niebezpiecznych resztek komórkowych.
„Jest pewne, że spożycie wodorowęglanów wpływa na śledzionę i sądzimy, że dzieje się to za pośrednictwem komórek mezotelialnych” – wyjaśnia dr O’Connor.
Komórki mezotelialne komunikują się z wyściełanymi przez siebie narządami za pomocą małych wypustek zwanych mikrokosmkami, a przekazują je za pośrednictwem neuroprzekaźnika acetylocholiny.
„Od działania zapalnego do przeciwzapalnego”
Co tak naprawdę się dzieje? Autorzy badania zauważają, że u osób, które piły roztwór sody oczyszczonej, zaobserwowano zmianę w typach aktywowanych komórek odpornościowych w śledzionie. W rzeczywistości liczba prozapalnych makrofagów (M1) spadła, podczas gdy poziom komórek przeciwzapalnych (M2) wzrósł.
Te same typy komórek występują również we krwi i nerkach, a wodorowęglan sodu jest stosowany w leczeniu przewlekłej choroby nerek. Ta myśl skłoniła autorów nowego badania do zbadania mechanizmów, dzięki którym ta substancja może poprawić funkcjonowanie nerek:
„Zaczęliśmy się zastanawiać, w jaki sposób soda oczyszczona może spowolnić postęp choroby nerek” – wyjaśnia profesor O’Connor.
Początkowo naukowcy analizowali wpływ roztworu wodorowęglanu sodu na szczurach z chorobą nerek, a następnie na zdrowych szczurach, które stanowiły próbę kontrolną.
Wtedy naukowcy zauważyli, że liczba komórek M1 w nerkach spada, podczas gdy liczba komórek M2 wzrasta.
Zarówno u szczurów z chorobą nerek, jak i u szczurów zdrowych zaobserwowano ten sam postęp. Ten postęp uwypuklił hipotezę, że wodorowęglan sodu może wpływać na odpowiedź zapalną na poziomie komórkowym.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
