Wyglądał… na pełnego nadziei.
„Mamo” – powiedział ostrożnie.
„Coś się dzisiaj wydarzyło”.
Natychmiast odłożyłam ściereczkę kuchenną.
„Co się stało?”
Zawahał się, zanim odpowiedział.
„Brielle zaprosiła mnie na bal maturalny”.
Przez chwilę szczerze myślałam, że źle go zrozumiałam.
„Brielle?”
Skinął głową.
„Ta Brielle?”
Znów skinął głową.
Wszyscy w mieście znali Brielle Whitmore.
Była kapitanem drużyny cheerleaderek.
Zdobyła tytuł królowej balu maturalnego.
Nauczyciele ją uwielbiali.
Uczniowie chcieli być nią.
Wydawała się krążyć po szkole otoczona podziwem.
Myśl, że zaprosiła Ethana do tańca, wydawała się niemal niemożliwa.
Wpatrywałam się w jego twarz, próbując ocenić, czy on sam w to wierzy.
„Zgodziłaś się?”
Uśmiechnął się.
„Zgodziłem się”.
Moje serce pragnęło świętować.
Moja intuicja podpowiadała mi zmartwienie.
Tego wieczoru powiedziałam o tym mężowi.
Był dziwnie cichy.
W końcu westchnął.
„Mam nadzieję, że to prawda”.
„Myślisz, że coś jest nie tak?”
„Nie wiem”.
Wyjrzał przez kuchenne okno.
„Widziałem dzieciaki, które robiły straszne rzeczy, żeby się dopasować”.
Żadne z nas nie chciało wypowiedzieć tych słów na głos.
Żadne z nas nie chciało wierzyć, że to prawda.
Więc wybraliśmy nadzieję.
Po raz pierwszy od lat Ethan wydawał się podekscytowany szkołą.
Wypożyczył smoking.
Ćwiczył taniec, oglądając filmiki online.
Zapytał mnie nawet, czy moim zdaniem powinien założyć krawat, czy muszkę.
Te rozmowy mogą wydawać się zwyczajne.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
