Kiedy w końcu wypisano ją ze szpitala, zabrałem bliźniaki, żeby ją odwiedzić.
W chwili, gdy pobiegli do niej, pokój wypełnił się czymś, czego nie potrafię nawet opisać: ulgą, miłością, czymś, co przypominało uzdrowienie.
Spojrzał na mnie, jego oczy wciąż były łagodne, ale już nie tak podejrzliwe.
Wyciągnęła do mnie rękę.
„Życzliwość zawsze w końcu się odwzajemnia” – wyszeptała.
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Bo prawda była taka… że to ona mnie tego nauczyła od samego początku.
Niektórzy ludzie nie potrzebują oklasków.
Nie potrzebują uznania.
Po cichu poruszają się w ciemności i oświetlają drogę innym.
A kiedy w końcu się potkną…
Wszystko, na co liczą…
Czy to możliwe, że gdzieś pojawi się ktoś, kto będzie przy nich?
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
