„To znaczy, jeśli twoja matka chce nauki, to dostanie naukę. Pełne więzi rodzinne. Rozszerzoną grupę”.
Dave mrugnął. „Dlaczego?”
Bo byłam wściekła. Bo nie miałam nic do ukrycia. Bo zimny instynkt we mnie chciał, żeby każda najmniejsza negatywna rzecz wyszła na jaw.
Więc odpowiedziałam: „Bo przestałam być uprzejma”.
Test był skończony. Potem czekaliśmy.
Popatrzył na mnie przez chwilę, a potem skinął głową. „Dobrze”.
Następnego dnia zadzwonił do mnie słodkim głosem i powiedział: „Cieszę się, że jesteś rozsądna”.
Odpowiedziałam: „Nie dziękuj mi więcej”.
Test był skończony. Potem czekaliśmy.
Patricia czekała z takim napięciem, jakby przygotowywała koronację.
A na tym talerzu była koperta.
Nalegała, żeby wyniki zostały otwarte podczas niedzielnego obiadu. Powiedziała, że Robert zasługuje na to, żeby wiedzieć wszystko razem, „jak rodzina”. Uczyniła z tego wydarzenie.
Kiedy przyjechaliśmy, nakryła już do stołu. Świece. Srebro. Serwetki. Nawet srebrny talerz na środku.
A na tym talerzu była koperta.
Dave mruknął: „To szaleństwo”.
Powiedziałem: „Twoja mama uwielbia teatr”.
Nikt jeszcze nie usiadł.
Sam był u mojej siostry, dzięki Bogu. Nie pozwoliłbym mu się zbliżyć do tego obiadu.
Robert wyglądał na zmęczonego. Bardziej zmęczonego niż ostatnim razem, kiedy go widziałem.
Pomachał mi lekko. „Dziękuję, że byłeś”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
