Tej nocy opowiedziałam tacie, co się stało.
Zamiast mnie bronić, powiedział, że Shirley próbuje pomóc.
„Straciła też Kathy”.
„Straciła przyjaciółkę. Ja straciłam mamę”.
Tata wyglądał na wyczerpanego.
„Nie dam rady dziś wieczorem”.
W tym momencie zdałam sobie sprawę, że nie mogę już liczyć na to, że ochroni to, co dla mnie ważne.
Dwa tygodnie przed balem maturalnym jeden z kwiatów, które mama własnoręcznie wszyła, odpadł z dekoltu.
Płakałam bardziej, niż na to zasługiwałam, bo czułam, że kolejna część jej ciała odchodzi.
Gary zabrał mnie do pracowni krawieckiej pani Howard.
Kiedy wyjaśniłam, że moja mama uszyła tę sukienkę przed śmiercią, pani Howard obiecała, że będzie bardzo ostrożna.
Potem, kiedy badała szwy, nagle zamilkła.
„Czy ktoś jeszcze przyniósł tu tę sukienkę?”
„Nie”.
„Może zdjęcia?”
Ścisnęło mnie w żołądku.
Pani Howard wyjaśniła, że miesiąc wcześniej do jej sklepu przyszła kobieta ze szczegółowymi zdjęciami sukienki niemal identycznej jak moja.
Chciała mieć dokładną kopię gotową na bal.
Pani Howard odmówiła.
„Jak wyglądała?” zapytał Gary.
Wysoka. Blondynka. Około czterdziestu pięciu lat. Droga torebka. Bardzo niecierpliwa.
Nie było potrzeby wspominać imienia Shirley.
Wszyscy je znaliśmy.
Wtedy pani Howard uniosła podszewkę sukienki mamy.
Na maleńkiej niebieskiej nitce widniała pojedyncza litera.
K.
Kathy.
Mama podpisała swoją pracę.
Dotknęłam małej niebieskiej litery i rozpłakałam się.
Teraz wiedziałam, co planowała Shirley.
Ale nie miałam pojęcia, jak okrutna zamierzała być.
CZĘŚĆ 2 — NOC, W KTÓRĄ PRÓBOWAŁA WYMAZAĆ MAMĘ
Nadszedł bal maturalny.
O mało co nie zostałam w domu.
Zamiast tego stanęłam przed lustrem w sypialni, ubrana w przykurzoną różową sukienkę mamy.
Przez chwilę widziałam jej twarz w swojej.
Potem dotknęłam niebieskiego K ukrytego w podszewce.
„Nie zniknę, mamo”. Ciąża i macierzyństwo
Na dole tata spojrzał w górę i zamarł.
„Jesteś taka podobna do swojej mamy”.
Przez chwilę myślałam, że w końcu zrozumiałam.
Wtedy zadzwoniła Shirley.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
