Poszłam spać zła i zaniepokojona, nasłuchując dźwięku otwieranych drzwi.
Nigdy się nie otworzyły.
Następnego ranka spóźniałam się do pracy. Jestem praworęczna, więc trzymałam torebkę i kawę w prawej ręce, a w lewej mocowałam się z zamkiem.
Moje stopy poszybowały w powietrzu.
Otworzyłam drzwi, weszłam na ostatni stopień i uderzyłam stopą w twardy lód.
Nie zdążyłam złapać się poręczy.
Nogi uniosły się spode mnie. Łokieć uderzył w stopień, a cały ciężar przeniósł się na prawe ramię.
Usłyszałam trzask.
Ból był intensywny. Nie mogłam nawet złapać oddechu. Potem krzyknęłam.
„Tak strasznie boli!”
Nasza sąsiadka, pani Patel, wybiegła w szlafroku.
„O mój Boże” – wykrzyknął, klękając obok mnie. „Nie ruszaj się. Czujesz palce?”
Szlochałam. „Tak. Boli. Tak bardzo boli”.
Próbował zadzwonić do Jasona. Nie było odpowiedzi.
Byliśmy jakieś trzy metry od drzwi wejściowych, a mój mąż nie odebrał.
Zobaczyłam sylwetkę Jasona na kanapie.
Więc zadzwonił pod 911.
Ratownicy medyczni założyli mi szynę na ramię i wsadzili do karetki. Trzęsłam się z bólu, złości i upokorzenia.
Przejechaliśmy obok okna.
Zobaczyłam sylwetkę Jasona na kanapie.
Na ostrym dyżurze zrobili prześwietlenie. Lekarz wrócił, wyglądając poważnie, ale spokojnie.
Zabandażowali mi ramię od dłoni prawie do barku.
„Ma pani złamanie prawej ręki” – powiedział. „Założymy ci gips. Nie dźwigaj niczego ciężkiego, nie jedź samochodem, nie gotuj niczego ciężkiego. Naprawdę potrzebujesz odpoczynku”.
Zabandażowali mi ramię od dłoni prawie do barku. Czułam się ciężka i bezużyteczna. Każdy najmniejszy ruch sprawiał ból.
„Pozwól im ci pomóc” – powiedział lekarz. „Nie dasz rady sama”.
Wróciłam do domu z lekami przeciwbólowymi i mnóstwem instrukcji.
Jason leżał na kanapie, jakby nic się nie stało.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
