A także o dwunastoletnim chłopcu, który nie miał z tym wszystkim nic wspólnego.
– Tak – powiedziałam.
Claire zaczęła płakać jeszcze mocniej.
– Ale nie może być już żadnych tajemnic.
Skinęła głową.
– Żadnych więcej.
– Jeśli wrócisz do domu, Claire, muszę znać prawdę. Nawet jeśli będzie bolesna. Nawet jeśli myślisz, że przez nią zacznę cię nienawidzić.
Zasłoniła usta dłonią i znów skinęła głową.
– Poznasz ją.
Trzy tygodnie później Claire i Eli byli ze mną pod wierzbą.
Eli pomógł mi unieść urnę z prochami Franka.
Razem rozsypaliśmy je pod gałęziami, w miejscu, gdzie czterdzieści dwa lata wcześniej Frank pocałował mnie po raz pierwszy.
Nie było żadnej przemowy.
Nie była potrzebna.
Claire stała po jednej mojej stronie, a Eli po drugiej.
Przez chwilę myślałam o tym, jak dziwne to uczucie: śmierć Franka sprawiła, że poczułam się bardziej samotna niż kiedykolwiek, a jednocześnie dała mi więcej rodziny, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.
Zanim odeszliśmy, wręczyłam Eliemu starą czapkę bejsbolową Franka.
Jego twarz całkowicie się rozpromieniła.
– Naprawdę?
– Naprawdę.
Natychmiast ją założył.
Obrączkę Franka zachowałam dla siebie.
Wewnątrz wciąż widniał wygrawerowany napis.
Może pewnego dnia przywrócę pierwotne słowa, uwzględniając dedykację rocznicową, którą wybrał na początku.
A może nie.
Frank kochał mnie przez czterdzieści lat.
Przez dziewięć z tych lat ukrywał też przede mną wielką tajemnicę.
Obie te prawdy są prawdziwe.
Tamtego ranka nie musiałam decydować, która z nich jest ważniejsza.
Gdy ruszyliśmy w stronę samochodu, Eli chwycił Claire za rękę.
Potem odwrócił się i spojrzał na mnie.
– Idziesz, Diane?
Wsunęłam obrączkę Franka do kieszeni.
– Tak – powiedziałam.
– Idę.
Ciąg dalszy na następnej stronie
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
