„Jego nauczycielka coś znalazła. Owen mi coś zostawił, mamo”.
Na jej twarzy pojawił się wyraz łagodnego, pełnego smutku zrozumienia, jaki tylko inna matka potrafi okazać bez odwracania wzroku.
Charlie był w pracy. Praca stała się jego azylem od pogrzebu. Wychodził wcześnie, wracał późno i prawie nic nie mówił. Nie pozwalał mi się już nawet przytulać. Dystans między nami przestał przypominać samotną żałobę. Zaczęło przypominać zamknięty pokój, do którego nie mogłam wejść.
Nie pozwalał mi się już nawet przytulić.
Na światłach spojrzałam na małego, drewnianego ptaszka wiszącego na lusterku wstecznym i wybuchnęłam płaczem. Owen zrobił go dla mnie na ostatni Dzień Matki na plastyce. Skrzydła były nierówne. Dziób krzywy.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
