Zaczęłam od początku. Numer klienta na fakturze za prąd. Hasło do konta w banku – które musiałam resetować, bo Zbyszek nigdy mi go nie podał. Aplikacja na telefonie, w której po raz pierwszy w życiu zobaczyłam historię transakcji.
I wtedy zobaczyłam chwilówki.
Trzy pożyczki w różnych firmach. Drobne kwoty, ale z absurdalnymi odsetkami, toczone od lat, spłacane minimalnie, żeby nie weszły na konto. Wszystkie na jego nazwisko, ale z mojego konta – z tego wspólnego, na które przez lata przelewałam wypłatę.
Zadzwoniłam do Kasi. Płakałam, ale nie z rozpaczy. Z wściekłości.
– Mamo, spokojnie – powiedziała. – Wydrukuj wszystko. Przyjeżdżam w weekend.
Kasia przyjechała z laptopem i notatnikiem. Usiadłyśmy razem i zaczęłyśmy liczyć. Przez dwa dni rozłożyłyśmy na części każdy rachunek, każdą umowę, każdy abonament.
Okazało się, że płacimy za trzy serwisy streamingowe, z których Zbyszek korzystał sam. Za ubezpieczenie samochodu, który zabrał. Za jakiś pakiet telewizji, którego nigdy nie oglądałam. Za prenumeratę gazety, która przychodziła na jego nowy adres.
Abonament po abonamencie, telefon po telefonie – wyłączałam, rezygnowałam, przenosiłam na siebie to, co było moje. Za każdym razem pani na infolinii pytała o numer klienta i ja go podawałam. Sama. Bez pomocy.
Chwilówki spłaciłam z oszczędności, które – jak się okazało – też istniały. Na koncie oszczędnościowym, do którego Zbyszek nie miał dostępu, leżała kwota, którą wpłacała mi mama przez lata – po kilkadziesiąt złotych na imieniny, urodziny, święta. Nigdy ich nie ruszałam, bo nie wiedziałam, że mogę.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
