ól zaczął pojawiać się niemal każdego dnia. W nocy Margaret miała coraz większe trudności z zasypianiem. Czasami czuła, jakby coś uciskało i ciągnęło ją w brzuchu. Zaczęła mniej jeść, łatwiej się męczyć, a nawet przestała chodzić na długie spacery, które wcześniej tak bardzo lubiła.
Jej córka coraz częściej namawiała matkę, żeby poszła do lekarza. — Mamo, to już nie jest normalne. Musisz się przebadać — mawiała.
Ale Margaret po prostu machnęła ręką. — W moim wieku każdy ma jakieś bóle i dolegliwości.
Jednak pewnego ranka ból był tak silny, że kobieta ledwo mogła wstać z łóżka. Wtedy w końcu zgodziła się umówić na wizytę w klinice.
Lekarz uważnie wysłuchał pacjenta, zadał wiele pytań i po badaniu powiedział: „Na początek musimy wykonać USG. To ułatwi zrozumienie, co się dzieje”.
Następnego dnia Margaret udała się do gabinetu ultrasonograficznego. W gabinecie było cicho i jasno. Ultrasonografista pomógł kobiecie położyć się na stole do badań, nałożył specjalny żel na jej brzuch i rozpoczął badanie.
Przez pierwsze kilka minut nic niezwykłego się nie działo. Specjalista spokojnie poruszał sondą i uważnie obserwował monitor. Nagle jednak jego wyraz twarzy uległ zmianie. Gwałtownie zbliżył się do ekranu i wpatrywał się w obraz przez kilka sekund, jakby nie mógł uwierzyć własnym oczom. Potem mężczyzna zdjął okulary, przetarł je i ponownie spojrzał na monitor. „Boże… to niemożliwe…” powiedział cicho.
Margaret natychmiast zbladła. „Co się stało? Coś poważnego?”
Lekarz nie odpowiedział od razu. Ponownie sprawdził obraz, dostosował ustawienia aparatu i ponownie przeprowadził badanie. „Przepraszam, muszę zadzwonić do kolegi”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
