CZĘŚĆ 2
Valeria obudziła się w ostrym, białym świetle, które raziło ją w oczy.
Pierwszą rzeczą, jaką poczuła, była dłoń Diego ściskająca jej dłoń. Drugą był ostry ból w brzuchu. Trzecią – upiorna cisza pokoju, w którym wszyscy mówili ściszonymi głosami, jakby każde słowo mogło coś roztrzaskać.
„Dzieci” – mruknęła.
Oczy Diego były zaczerwienione.
„Żyją”.
Valeria próbowała usiąść, ale pielęgniarka ją powstrzymała.
„Mariana potrzebowała tlenu” – powiedział Diego, tłumiąc szloch. „Mateo urodził się silniejszy. Przeszli cesarskie cięcie”.
Valeria odwróciła głowę.
Przez szybę zobaczyła dwa inkubatory na oddziale neonatologicznym. Dwa maleńkie ciałka, podłączone do rurek, walczące o przetrwanie.
Wszystko wróciło.
Kuchnia. Papiery. Marcela. Teresa. Cios. Woda na podłodze.
„Marcela mnie zaatakowała” – powiedział. „Twoja matka jej pomogła”.
Diego wstał, jakby wściekłość przeszyła go na wskroś.
Zanim zdążył wyjść, do pokoju weszła kobieta w ciemnej kurtce.
„Jestem komendant Natalia Ríos z Prokuratury Okręgowej”.
Komendat wyjaśnił, że Teresa zadzwoniła pod numer 911 prawie 40 minut później. Kiedy przyjechali ratownicy medyczni, Marcela płakała w salonie, mówiąc, że Valeria zdenerwowała się o pieniądze, popchnęła ją i się poślizgnęła.
„Mówią, że miałaś załamanie nerwowe” – powiedziała ostrożnie Natalia. „Że próbowałaś zaatakować pierwsza”.
Diego uderzył otwartą dłonią w ścianę.
„To kłamstwo”.
Valeria zamknęła oczy.
„Aparat”.
Diego wyjął telefon komórkowy i otworzył aplikację bezpieczeństwa.
Ekran był czarny.
Brak połączenia.
Teresa odłączyła urządzenie nagrywające. Marcela usunęła wiadomości. Kuchnia została wyczyszczona wybielaczem przed wezwaniem pomocy.
Przez chwilę Diego zdawał się tonąć.
Ale Valeria nie.
„Znajdź mój telefon” – powiedziała do Natalii. „Marcela kopnęła go pod blat”.
Potem poprosiła o połączenie.
„Olivia?”
Po drugiej stronie odebrała Olivia Márquez, jej była szefowa w firmie audytorskiej.
„Valeria, co się stało?”
„Muszę odzyskać zaszyfrowany plik w chmurze. Próbowali usunąć dowody”.
Olivia natychmiast zrozumiała.
Lata temu oboje badali reżyserów, którzy niszczyli dowody, wierząc, że odłączenie kamery wystarczy. Ale przestępcy zawsze o czymś zapominają: usunięcie dowodów również pozostawia ślady.
Kamera Diego co 10 sekund przesyłała nagrania na zewnętrzne serwery. Odłączenie sprzętu zatrzymało nowe przesyłanie, ale nie wpłynęło na to, co już zostało wysłane. Klucza odzyskiwania nie było w telefonie. Diego miał go wygrawerowanego w obrączce ślubnej – romantyczny kaprys Valerii.
Podczas gdy Mariana i Mateo walczyli na oddziale intensywnej terapii noworodków, Olivia przywróciła pliki.
Najpierw pojawiła się Marcela, domagając się podpisu.
Potem cios.
Potem krzyk Valerii.
Diego zakrył usta, nie mogąc patrzeć.
Potem pojawiła się Teresa, wchodząc do kuchni.
„Skończyło się już?”
A później Teresa, w gumowych rękawiczkach, szorowała podłogę.
Komendantka Natalia zacisnęła szczękę.
„Napaść z użyciem przemocy, usiłowanie rabunku, manipulowanie dowodami i spisek”.
Diego powiedział:
„Aresztować ich”.
Valeria pokręciła głową.
„Jeszcze nie”.
Wszyscy na nią spojrzeli.
„Marcela powiedziała, że konto będzie puste do jutra. To znaczy, że ktoś z banku jej pomaga”.
Olivia namierzyła nieudaną próbę dostępu.
Urządzenie należało do Gerardo Lujána, chłopaka Marceli i zastępcy kierownika oddziału banku w Santa Fe. Luján przygotował fałszywe autoryzacje, wykorzystując połączenie internetowe Teresy.
Przelew miał zostać wykonany w piątek.
Zostały dwa dni.
Diego chciał natychmiastowej sprawiedliwości.
Valeria chciała ich wszystkich złapać.
Więc, leżąc w szpitalnym łóżku, napisała do Teresy:
„Nie pamiętam dokładnie, co się stało. Muszę uporządkować konto, zanim Diego się dowie. Możesz mi pomóc?”
Teresa odpowiedziała w 11 sekund.
„Oczywiście, kochanie. Pomogę ci”.
Tej samej nocy Marcela opublikowała zdjęcie, na którym wznosi toast szampanem.
Podpis brzmiał:
„Nowy początek”.
Myślała, że Valeria straciła pamięć.
Nie zdawała sobie sprawy, że właśnie wpadła w pułapkę.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
