To był prosty plan piętra.
Mały dom z dwiema sypialniami, salonem, kuchnią, łazienką, patio i małym ogródkiem przed domem.
W rogu ktoś napisał niebieskim atramentem:
„Miejsce na bugenwillę”.
Martín przełknął ślinę.
Kiedy się spotykali, zawsze powtarzał, że pewnego dnia będzie miał dom z bugenwillą przy wejściu, jak u swojej babci w Oaxaca.
Mówił to żartobliwie.
Mówił tak, kiedy nie było ich stać nawet na płacenie pełnego czynszu za pokój, w którym mieszkali.
Maribel nigdy nie żartowała z tego marzenia.
Po prostu zachowała je dla siebie.
„Ernesto nie jest jakimś skrytym człowiekiem” – powiedziała drżącym głosem. „On jest właścicielem tej ziemi. Spłacimy go jutro”.
Martín podniósł wzrok.
Złość powoli odpłynęła z jego twarzy, niczym stara farba na deszczu.
„Skończymy?”
„Tak”.
Otworzyła notatnik w kratkę, który zawsze trzymała na biurku.
Martín nienawidził go od lat.
Wydawał mu się symbolem upokorzenia.
Były tam wszystkie rachunki, rachunki i oszczędności.
Na każdej stronie były daty, kwoty, płatności, kredyty i drobne notatki.
„Odejmij 100 od kurczaka”.
„Nie kupuj bluzki”.
„Zaoszczędź Martinowi nadgodziny”.
„Szycie pani Lety: 250”.
„Płatność Ernesta: 1800”.
„Należność 23 400”.
„Należność 12 000”.
„Należność 3500”.
Ostatni wers brzmiał:
„Ostateczna płatność: jutro”.
Martín poczuł, jak nogi mu miękną.
Usiadł na najbliższym krześle.
Maribel stała tam, w czerwonej sukience, a w jej oczach malował się smutek, na który nigdy nie zwrócił uwagi.
„Pięć lat temu widziałam tę działkę reklamowaną na kawałku tektury wywieszonym przed sklepem” – wyjaśniła. „To było daleko, owszem. Nie w ekskluzywnej okolicy. Ale kosztowało tyle, na ile nas było stać”.
Martín zasłonił usta.
„Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?”
Maribel parsknęła śmiechem.
„Bo za każdym razem, gdy rozmawialiśmy o pieniądzach, kończyło się to kłótnią. Wróciłeś do domu zmęczony i słusznie. Ja też byłem zmęczony. A gdybym ci powiedział, chciałbyś wykorzystać te pieniądze na trochę relaksu, na rozpieszczenie się, żebyś nie czuł się gorszy od przyjaciół”.
Spuścił głowę.
To była prawda.
„Myślałam, że jeśli powiem ci wcześniej, to nam się nie uda” – kontynuowała. „Więc wolałam znosić twój gniew”. Wolałam, żebyś nazwał mnie skąpą, przesadną, kontrolującą… niż patrzeć, jak płacimy czynsz przez kolejne 10 lat.
Martín zamknął oczy.
Wszystkie wspomnienia powróciły falą.
Kiedy na nią nakrzyczał, bo dała mu tylko 20 pesos na autobus.
Kiedy poszedł spać bez kolacji, żeby ją ukarać.
Kiedy jego przyjaciele powiedzieli mu, że Maribel „ma go pod kontrolą”, a on, z goryczą, powiedział jej to samo prosto w twarz.
Kiedy cicho płakała w kuchni, a on udawał, że śpi.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
