Istnieją prawdy, które pozostają z nami w ciszy, nawet jeśli nie od razu potrafimy je przyjąć. Jedną z nich jest to, że zaczynamy naprawdę żyć dopiero wtedy, gdy przestajemy pragnąć być tacy jak inni i odważamy się być sobą. Czasami to, czego – jak nam się wydaje – nam brakuje, już w nas tkwi, choć o tym zapomnieliśmy lub straciliśmy to z oczu.
Leśny kruk
Wysoko w prastarym lesie – gdzie drzewa wznosiły się niczym wiekowe olbrzymy, a światło słoneczne przenikało przez liście niczym złote nici – żył kruk. Był to imponujący ptak o szerokich skrzydłach, upierzeniu czarnym jak noc i głębokim głosie, który brzmiał niczym echo dawnych czasów. Nikt się go nie bał, ale też nikt do niego nie podchodził. Obserwowano go z oddali, jakby jego obecność budziła wspomnienia o czymś smutnym, o czymś niezrozumianym. A on to wyczuwał.
Każdego ranka kruk budził się wraz z pierwszymi promieniami słońca. Strzepywał rosę ze skrzydeł i siadał na najwyższej gałęzi starego dębu. Stamtąd obserwował świat. Jego wzrok zawsze przyciągała *ona*: biała gołębica – delikatna, o łagodnym śpiewie, który zdawał się uzdrawiać powietrze. Latała nisko nad ziemią, otoczona leśnymi zwierzętami, które ją podziwiały i wielbiły. „Jaka jest piękna” – mówiły. „Ileż spokoju od niej bije”.
Ze swojego punktu obserwacyjnego kruk czuł, jak maleje – nie z zazdrości, lecz z głębokiego poczucia, że nigdzie nie pasuje. Nikt nie nazywał go pięknym, nikt na niego nie czekał, nikt go nie słuchał. Jego myśli stawały się coraz cięższe.
Pragnienie bycia kimś innym
Z biegiem czasu kruk zaczął w siebie wątpić. Swój cień postrzegał już nie jako naturalną część swojej istoty, lecz jako ciężar. Marzył o delikatnych skrzydłach gołębicy, jej blasku i jej śpiewie. Podjął więc decyzję, która miała zaważyć na reszcie jego życia: postanowił spróbować być taki jak ona.
Od tego dnia przestał z impetem wzbijać się w powietrze. Latał nisko i powoli, naśladując łagodne ruchy gołębicy. Bez końca wygładzał pióra, szukając połysku, którego jego czarne upierzenie nie potrafiło oddać. Próbował śpiewać tak jak ona, lecz jego głęboki głos załamywał się. Starał się uśmiechać oczami, lecz w głębi duszy czuł pustkę.
A najbardziej bolała go świadomość, że mimo tych wszystkich starań nikt tego nie dostrzegał. Nikt go nie przedstawiał. Nikt naprawdę go nie widział.
Nieoczekiwane spotkanie
Ciąg dalszy na następnej stronie
Pewnego dnia, wyczerpany i zagubiony, zszedł na leśną polanę. Zobaczył tam gołębicę pijącą wodę ze strumienia. Kruk podszedł do niej, drżąc.
– Czy mogę z tobą porozmawiać? – zapytał cichym głosem.
– Oczywiście – odparła łagodnie.
– Próbowałem być taki jak ty – powiedział. – Latać jak ty, śpiewać jak ty… Dałem z siebie wszystko, a jednak wciąż czuję pustkę. Nikt mnie nie widzi, nikt mnie nie docenia. Może nie mam żadnej wartości.
Gołębica spojrzała na niego bez osądzania, z głębokim spokojem. Powoli podeszła bliżej i odpowiedziała:
– Kruku, nie urodziłeś się po to, by naśladować. Urodziłeś się, by latać wysoko i dostrzegać z wysoka to, czego nikt inny nie widzi. Twój śpiew nie jest delikatny, lecz zwiastuje zmianę pór roku. Twoje pióra nie są białe, ale dają ochronę. Jesteś potrzebny. Las potrzebuje twojego cienia tak samo, jak potrzebuje mojego światła.
Kruk spuścił wzrok, głęboko poruszony.
– Ale nikt tego nie zauważa…
– Ponieważ to *ty* przestałeś to dostrzegać jako pierwszy – powiedziała gołębica. – Kiedy porzuciłeś siebie, by stać się taką jak ja, porzuciłeś też swoją istotę. A bez własnej istoty nie ma blasku. Bez własnej prawdy nie ma lotu.
Przebudzenie
Tej nocy kruk wrócił na dąb. Ale nie był już tym samym ptakiem.
Spojrzał na swoje odbicie w rzece i po raz pierwszy nie dostrzegł brzydoty. Zobaczył głębię, historię i siłę. A gdy pierwszy promień świtu dotknął jego skrzydeł, rozpostarł je szeroko i wzbił się w powietrze. Leciał wysoko – bardzo wysoko. Nie po to, by go podziwiano, nie po to, by się przypodobać czy naśladować innych. Leciał, bo tak właśnie wyrażał swoją wolność.
Dostrzeżenie
I wtedy coś się wydarzyło. Leśne zwierzęta spojrzały w górę:
– Spójrzcie na kruka – powiedział lis. „Cóż za prezencja, cóż za swobodny lot” – mruknął zając.
„Zawsze tu był… a my go nie dostrzegaliśmy” – szepnął jeleń.
Bo taki właśnie jest świat: czasem dostrzega cię dopiero wtedy, gdy sam zdecydujesz się dostrzec własną wartość.
Od tamtej pory kruk nie latał już jak gołębica. Latał jak kruk.
A gołębica, ilekroć widziała go przelatującego obok, uśmiechała się. Wiedziała, że oboje – mimo wszelkich różnic – są potrzebni. Że nie ma tu rywalizacji, a jedynie różnorodność.
Miłość do samego siebie
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
