„Lucía…” mruknął. Zbladł. Jego niegdyś ciepłe oczy wypełniły się strachem.
Za Gabrielem rozległ się stukot cienkich obcasów na podłodze.
Ximena Robles pojawiła się w nieskazitelnej złotej sukni, uśmiechając się jak ktoś, kto właśnie znalazł klejnot w śmietniku.
„Patrz”, powiedziała cicho. „W końcu znalazłeś swoje miejsce”.
Lucía spuściła wzrok.
Gabriel poczuł, jak coś przeszywa mu pierś.
Osiem miesięcy wcześniej Lucía zniknęła bez listu, bez wyjaśnienia, bez pożegnania. Najpierw jej szukał: zatrudniał prywatnych detektywów, pytał w szpitalach, przeglądał nagrania z kamer monitoringu. Potem pojawiło się zdjęcie: mężczyzna wychodzący z ich sypialni z gołym torsem. Jego matka, Doña Mercedes, powiedziała mu, że Lucía zawsze próbowała go wrobić. Ximena, przyjaciółka rodziny, szepnęła mu, że niektóre kobiety są świetne w udawaniu.
Gabriel wybrał łatwe wyjście.
Uwierzył kłamstwu.
„Nigdy nie byłaś dla niego ważna” – kontynuowała Ximena. „A teraz spójrz na siebie. Szorujesz podłogi, nosisz dziecko, którego ojca nikt nie zna”.
Lucia położyła dłoń na brzuchu.
Wyraz bólu przemknął jej przez twarz. Przez chwilę. Ale Gabriel to dostrzegł.
„Dość” – powiedział.
Ximena spojrzała na niego zaskoczona.
„Gabriel, mówię ci prawdę. Porzuciła cię”.
„Dość”.
(Tylko dla ilustracji) Głos Gabriela był tak zimny, że w korytarzu zapadła cisza.
Wyraz twarzy Ximeny stwardniał.
„Twoja matka miała rację. Ta kobieta nie była ci przeznaczona”.
Gabriel zrobił krok w jej stronę.
—Nigdy więcej tak do niej nie mów.
Ximena zdała sobie wtedy sprawę, że coś się zmieniło. Wygładziła włosy, udając opanowanie i odeszła.
Lucia ruszyła obok niego, ale Gabriel zablokował jej drogę.
—Muszę z tobą porozmawiać.
—Muszę pracować — odpowiedziała. —Jeśli stracę tę pracę, nie będę miała pieniędzy na opłacenie pokoju.
—Czy dziecko jest moje?
Lucia spojrzała na niego z mieszaniną smutku i gniewu.
—Pytasz mnie teraz.
Przełknął ślinę.
—Proszę.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
