Wózek przyjeżdżał około ósmej, zabierał to, co Barbara zostawiła, i odjeżdżał.
Po tygodniu moja żona, Anna, wspomniała o tym przy śniadaniu.
„Czy zastanawiałeś się kiedyś, co jest w tych workach?”
Wyjrzałem przez okno. „Śmieci”.
„Co za imponująca teoria”.
„Co jeszcze może być w worku na śmieci?”
Anna podeszła z kawą i stanęła obok mnie.
Po drugiej stronie ulicy Barbara zatrzymała się w połowie podjazdu. Postawiła torbę i chwyciła się za pierś.
„Spójrz na nią” – powiedziała Anna.
Barbara pochyliła się do przodu na kilka sekund, zanim ruszyła dalej.
„Wygląda na zmęczoną” – przyznałem.
„Wygląda na chorą”.
„To przesada”.
„Naprawdę? Schudła. Nosi apaszki nawet w domu. W zeszłym tygodniu, kiedy oddałem list, który przez pomyłkę dotarł do naszego domu, ledwo otworzyła drzwi”.
Zauważyłem jej cienie pod oczami.
Anna zauważyła Barbarę.
To powinno mi dać jakieś pojęcie o nich dwojgu.
Barbara dotarła do chodnika i poprawiła węzeł torby.
Objęła ją ostrożnie, niemal czule, zanim wróciła do domu.
„Może opróżnia strych” – powiedziałem.
„Co rano?”
„Ciężarówka pewnie pobiera opłatę za każdy odbiór”.
Anna spojrzała na mnie. „Wymyśliłeś sobie cały model biznesowy, żebyś nie musiał przyznawać, że dzieje się coś dziwnego”.
Zaśmiałem się, ale śmiech był trochę wymuszony.
W ciągu następnych kilku dni zacząłem zwracać na to większą uwagę.
Ciężarówka przyjeżdżała prawie o tej samej porze każdego ranka. Nie miała nazwy firmy, tylko małą naklejkę przy tylnych drzwiach.
Czasami kierowca zostawiał pokwitowanie w skrzynce pocztowej Barbary.
W pewien wtorek Barbara pojechała swoim samochodem, jak sądzę, do pracy, zanim przyjechała śmieciarka.
Mimo upału miała na sobie niebieską bluzkę i szalik ciasno owinięty wokół szyi.
Na chodniku leżały dwa worki.
Anna czytała przy kuchennym stole.
„Nie” – powiedziała, nie podnosząc wzroku.
„Nic nie powiedziałam”.
„Myślisz na głos”.
„Sprawdzę pocztę”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
