Noworodki spędzają pierwsze dziewięć miesięcy w ograniczonej przestrzeni łona matki. Po urodzeniu trafiają do zupełnie nowego świata, pełnego bodźców. Pieluchy do owijania (tzw. rożki lub pieluchy tetrowe/flanelowe) stworzono, aby ułatwić dziecku przejście w ten nowy etap.
Owijanie zapewniało noworodkowi poczucie bezpieczeństwa i ograniczało gwałtowne ruchy rąk i nóg, które w przeciwnym razie mogłyby go wybudzić. Dzięki temu wiele dzieci spało spokojniej i dłużej.
Symbol pierwszych dni życia.
Dla wielu osób owijanie jest symbolem tych pierwszych chwil po narodzinach. Stare albumy rodzinne pełne są zdjęć noworodków owiniętych w takie pieluchy.
Babcie często wspominają, że noworodki opuszczające szpital były niemal zawsze owinięte w pieluchę. W tamtych czasach nie było tak szerokiego wyboru śpiworków, kokonów czy nowoczesnych nosidełek.
Owijanie pełniło zatem kilka funkcji jednocześnie:
zapewniało ciepło,
chroniło przed chłodem,
ułatwiało noszenie dziecka,
wspierało karmienie piersią oraz
służyło jako prowizoryczny kocyk.
Jak wyglądały tradycyjne pieluchy do owijania?
Dawne pieluchy różniły się od współczesnych wersji. Zazwyczaj były szyte ręcznie przez matki, babcie lub krawcowe.
Dominującymi kolorami były:
Dalsza część znajduje się na następnej stronie.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
