Kuchnia była moim światem, moim azylem, jedynym miejscem, w którym czułam się naprawdę silna i panowałam nad sytuacją. W kuchni to ja dowodziłam. W kuchni decydowałam, jakie smaki będą się łączyć, ile soli będzie w każdej potrawie, jak długo będzie się gotować bulion. To było moje małe królestwo, moje święte terytorium. Moja mama nauczyła mnie wszystkiego, co wiedziała, z anielską cierpliwością.
Nauczyła mnie wybierać najlepsze papryczki na targu, delikatnie je ściskając, by poczuć ich konsystencję, wąchając, by wyczuć ich świeżość. Nauczyła mnie prażyć przyprawy w glinianym garnku, aż uwolnią swój najintensywniejszy aromat. Dokładnie ten moment, gdy kmin, goździki i pieprz eksplodują aromatem, a jeśli przekroczysz tę chwilę, przypalą się i wszystko zepsujesz.
Nauczyła mnie przygotowywać tamales cytrynowe z odpowiednią ilością cytryny, aby ciasto było miękkie, a jednocześnie zwarte, ani gumowate, ani kruche. Nauczyła mnie, że gotowanie to nie tylko mieszanie składników według przepisu. Gotowanie było aktem miłości, sposobem komunikacji bez słów, sposobem na ofiarowanie ludziom kawałka siebie w każdym kęsie.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
