Złamałam rękę dzień przed wielkim przyjęciem urodzinowym mojego męża, a on martwił się tylko, jak to wpłynie na jego świętowanie. Mimo to dopilnowałam, żeby przyjęcie się odbyło, ale nie tak, jak się spodziewał.
Złamałam rękę, bo mój mąż, Jason, nie chciał odśnieżyć.
To nie metafora. Dokładnie tak się stało.
„Nie chcę upaść”.
W noc poprzedzającą weekend jego urodzin stałam przy naszych drzwiach wejściowych, wpatrując się w schody na werandę. Cienki lód już się tworzył.
„Jason, pada śnieg. Możesz odśnieżyć i posypać solą, zanim pójdziesz spać? Nie chcę upaść”.
Nawet nie podniósł wzroku znad telefonu.
„Zrobię to później” – mruknął.
„Mówiłaś to godzinę temu”.
Poszłam spać zła i zaniepokojona.
Westchnął, jakbym rujnowała mu życie. „Przesadzasz. To tylko kilka kroków. Zrobię to. Przestań marudzić”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
