Kevin miał już kostium uszyty przez mamę, pomagał ojcu dekorować dom i wyobrażał sobie wszystkie słodycze, które zbierze. Ale jeden nieudekorowany dom na jego ulicy wciąż go drażnił. Nie rozumiał, dlaczego ktoś miałby zrezygnować z obchodów, więc pomyślał, że może potrzebują pomocy.
Zbliżało się Halloween i całe osiedle tętniło ekscytacją. Każdy ogród zdawał się rywalizować o tytuł „najstraszniejszego w okolicy”.
Dynie z szerokimi uśmiechami stały wzdłuż chodników, plastikowe szkielety zwisały z drzew, a werandy oblepiały watowate pajęczyny.
W powietrzu unosił się zapach suszonych liści i słodyczy, a jedenastoletni Kevin wdychał to wszystko, a jego serce waliło z podniecenia.
Wyłącznie w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney Źródło: Midjourney
Halloween był jego ulubionym dniem w roku, dniem, w którym można było być kimkolwiek się chciało, a Kevin uwielbiał to, jak cały świat zdawał się zmieniać w ciągu jednej magicznej nocy.
Idąc chodnikiem, jego wzrok błądził od domu do domu, każdy ozdobiony lampionami lub upiornymi duchami. Kevin nie mógł powstrzymać uśmiechu.
Niektóre domy wydawały nawet przerażające dźwięki, takie jak rechot czarownic czy skrzypienie drzwi.
Tylko w celach ilustracyjnych | Źródło: Midjourney
Ale gdy szedł dalej ulicą, coś przykuło jego uwagę, coś, co nie do końca pasowało.
Stał tam ciemny, pusty dom, zupełne przeciwieństwo otaczających go świątecznych domów. Nie było dyń. Pajęczyn. Szkieletów.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
