Otworzyłam Amazon na telefonie i kliknęłam na pierwszy zestaw ze stali nierdzewnej, jaki zobaczyłam. Dostawa w dwa dni. Problem rozwiązany.
„Widzisz?” Brandon powiedział, całując Alexa w czubek głowy. „Naprawione”.
„Naprawione” – skinęłam głową.
Później, gdy byłam przy zlewie w kuchni i wycierałam ręce, usłyszałam, jak prowadzi Alexa korytarzem. Drzwi sypialni zamknęły się prawie na wylot, jak zwykle.
Podeszłam. Nie wiem dlaczego. Po prostu to zrobiłam.
„Pamiętasz, co ci powiedziałem, stary” – mruknął Brandon przez szparę. „To między nami. Dobrze?”
„Dobrze, tato”.
„Obiecujesz?”
„Obiecujesz”.
Coś we mnie zacisnęło się.
Otworzyłam usta, żeby zapytać, ale potem je zamknęłam.
Cokolwiek to była za jego mała gierka, to była jego sprawa. Nie chciałam być mamą, która wtrąca się i psuje coś tak małego i słodkiego.
Odwróciłam się i wróciłam do kuchni.
Powtarzałam sobie, że to nic takiego.
Powtarzałam sobie, że Brandon by mi powiedział, gdyby to było ważne.
Myliłem się co do obu.
Nowe widelce dotarły we wtorek. Było ich 48, zawinięte w folię i z bardzo wesołym logo marki.
Umyłem je, wysuszyłem i ustawiłem w szufladzie jak żołnierzyki.
Do piątku zostało ich tylko siedem.
Stałem w kuchni z półotwartą szufladą, licząc od nowa, bo byłem pewien, że się pomyliłem.
Ale się nie pomyliłem.
„Alex” – zawołałem, starając się zachować spokój. „Stary, możesz tu przyjść na chwilę?”
Wszedł do środka, wciąż ściskając plastikowego dinozaura, którego ciągnął ze sobą cały ranek.
Jego wzrok przesunął się po szufladzie, a potem błyskawicznie wrócił do mnie.
„Kochanie, wiesz, gdzie podziały się widelce?”
Gwałtownie pokręciła głową.
„Jesteś pewna? Bo mama właśnie kupiła całą paczkę i teraz większość z nich zniknęła”.
„Nie wiem, mamo”.
„Możesz mi powiedzieć, czy się nimi bawiłeś.”
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
